İlahi Adalet

Derin bir tevazu kuşattı içimi ki derdest edilmiş yürekten kalan son üç beş kırıntı.

Övünmeliydim kendimle öğütürken zamanı

Muktedir olana koştuğum kadar mukaddes olanın varlığı

Ve işte derledim topladım hayatımı

Ne atık ne artık ne de tortu

Hizaya gelen düşmanlarımı değil mi ki af etmeyeceğim

O halde daha da çok sevebilirim kendimi

Ertelediğim mutluluk mutlak bir kaygı

Değil mi ki taşımıyorum artık

Kutsanmış hüznüme son bir çentik

Atıp

Atıl düşlerimden yansıyanı

Gerçek kılmanın tek vasfı

Nasıl ki inanç ve gayret

Top yekûn firar edenlere de duymadığım kadar nefret ve minnet

İşinin ehli yüreğimi

Sunmakla iştigal

Nefesimi tutup da nefsimi öldürmekle hemhal

Ne gölgemi bahşederim karanlığa

Ne de gövdemi sallandırırım darağacında

Öncem sabit

An’ımdaki tek gerçek

Ve yarınlara muktedir olmak nasıl da verilmiş hayli bir emek

Tevazu değil mi ki yanıp sönen bir ışık

Gel gör ki coşkumla mutabık

Olmanın rövanşında

Ederimin de üstünde bir sunum kâinatın hicvinde

Tokalaştığım kim varsa nasıl ki tevafuk

Kaderim ve desturum

Kanaatim ve tutuşan benliğim

Acılardan geride kalana olan idrakim

Meğerki ben gücüne güç katan acıların şahidi

Yargılandığım kadar da inancım o ki:

İlahi Adalet her şeyin çok üzerinde

Işıyan inancım

Serpilen nazım niyazım

Rabbime kavuşmak nasıl da ilacım

Haşmetli bir sevgiye eşlik eden saf yüreğim

Olmadığım kadar da altında ederimin

Kim ne derse desin

Ben meğerse kıymetli bir mücevhermişim

Çamura düşsem bile ışıyan

Balçıkla sıvanmayan

Duygularımın gücünde ve güneşinde

İman gücünden doğan…