Dört Mevsim

Martın son günüydü.

Annem, mutfak camını açtı.

İçeri bir serçe girdi,

bir de ıslak toprak kokusu.

Balkondaki sardunya

kış boyunca tuttuğu nefesi bıraktı.

Annemin parmakları

küçük bir dalın üstünde durdu.

Ben o gün

dünyanın yeniden başladığını gördüm;

bir kadının tırnak aralarındaki toprakta.

Haziran geldi.

Güneş, perdelerin ucunu tutuşturdu.

Annem karpuzu ikiye böldü.

Kırmızı bir akşam

mutfak masasına yayıldı.

Ben kapıyı çarpıp çıktım.

Arkamdan seslenmedi.

Yalnızca ayakkabılarımın yanına

bir bardak su koydu.

Gece döndüğümde

bardaktaki su ısınmıştı.

Annem uyuyordu.

Kapının altından sızan ışık

ayağımın ucunda durdu.

Eylülün ilk yağmurunda

saçlarına bir yaprak takıldı.

Çıkarmadım.

O yaprakla birlikte

yüzündeki çizgileri seyrettim.

Bir otobüs camında

kendi yansımamı gördüm.

Annemin gözleri vardı bende.

Arkamda, koltuğunda oturan kadın

birden küçüldü.

Kasımda,

çekmeceden eski bir hırka çıkardı.

Dirseklerinde iki solgun ada,

ceplerinde yıllardır unutulmuş

bir düğme ve üç kuruş.

Hırkayı omzuma bıraktı.

Benim omuzlarım genişlemişti.

Onunkiler,

bir evin çatısını taşıyan

iki ince kiriş gibi duruyordu.

Aralık gecesi

camda buzdan bir çiçek açtı.

Annem uyurken

nefesi odanın karanlığında

küçük beyaz bulutlar çizdi.

Elini tuttum.

Parmakları avucumda

eski bir anahtar gibi soğuktu.

Dışarıda kar,

sokak lambasının altında

yavaşça silinen bir film.

İçeride annem.

Yüzünde bütün yazlar,

kirpiklerinde sonbahar,

avuçlarında henüz gelmemiş

bir ilkbahar.

Sabah olunca

camdaki buz çözüldü.

Annem uyandı.

Pencereye baktı.

Ben de baktım.

Bahçede,

karın içinden

tek bir yeşil filiz çıkmıştı.

Annem gülümsedi.

O an

dört mevsim birden

odanın içine girdi.