Kaldık

Akşam, saçlarına güneşi takmış,

bir sokak lambasının altında duruyordun.

Elinde iki kahve,

birinde adım yazıyordu.

Koştum sana.

Şehir, arkamızda bulanık bir film karesi.

Sen güldün—

bir pencere açıldı göğsümde,

içeriye yaz girdi.

Sonra yağmur başladı.

Bir taksinin camında

iki yüzümüz yan yana,

iki yabancıya benzemeyecek kadar yakın.

Sen başını omzuma koydun.

Bütün ışıklar yeşile döndü.

Yıllar sonra,

mutfakta dans ediyorduk.

Çay taşıyordu ocakta,

sen çıplak ayaklarınla gülüyordun.

Dışarıda kar,

içeride bir ömrün sıcaklığı.

Ve ben,

senin elini tutarken,

bir yüzüğün içinden geçen ışıkta

bütün yarınlarımızı gördüm.

Hiçbir yere gitmedik.

Dünya döndü.

Biz birbirimize kaldık.