Kendi Hayali Arkadaşını Terapiye Getirip Tek Kişilik Ücret Ödeyen Adam
(Tek Perdelik Komedi / Psikiyatri Muayenehanesi)
MEKAN:
(Duvarlarında altın varaklı çerçevelerde diplomaların asılı olduğu şık bir psikiyatri muayenehanesi. Ortadaki iki deri koltuktan birinde 50'li yaşlarında sabırlı bir kadın psikiyatrist, diğerinde rahat tavırlı bir hasta ve hastanın hemen yanındaki boş berjerde görünmez bir misafir için bırakılmış bir boşluk vardır.)
KARAKTERLER:
HASTA (30'ların ortasında, ütüsüz gömlekli, güya son derece mantıklı ve hesapçı görünen bir adam)
DOKTOR (50'li yaşlarında, sabrı taşmak üzere olan ama mesleki karizmasını ve hekimlik etiğini asla bozmamaya çalışan tecrübeli kadın psikiyatrist)
DOKTOR:
(Elindeki not defterine bir şeyler karalarken başını kaldırır, yanındaki boş tekli koltuğa göz ucuyla bakar, derin bir nefes alır.)
Beyefendi... Sekreterim Azra Hanım az önce içeri girip bana dedi ki: "Hocam, içerideki beyefendi iki kişilik yer tutuyor ama tek kişilik ücret ödedi; üstelik yanındaki beyefendinin görünmez olduğunu ve faturaya KDV yansıtılmaması gerektiğini söylüyor." Şimdi bana dürüstçe söyleyin: Şu an yanınızdaki boş koltukta birinin oturduğuna gerçekten inanıyor musunuz?
HASTA:
(Elini "aman hocam" der gibi sallar, son derece ciddi ve mantıklı bir ifadeyle öne eğilir.)
Hocam şimdi hiç öyle dolma kaleminizi şaklatıp defterinize "akut şizofreni" falan yazmayın. Mesele tamamen duygusal... Yani ekonomik. Bakın şu an yanımda oturan kişi benim beş yıllık hayali arkadaşım Necati. Kendisi benden daha depresif, benden daha kaprisli. Sabah yataktan kalkmıyor, bütün gün evde oturup bana hayatın anlamsızlığını anlatıyor. Dedim ki "Kalk Necati, seni doktora götürüyorum, masrafı da ben karşılıyorum." E şimdi gözle görülmeyen bir adam için size niye çift tarife ödeyeyim? Görünmüyor diye KDV'sini de mi ben ödeyeceğim? Zaten evde kira vermeden yaşıyor, bari muayenehanede bana masraf çıkarmasın!
DOKTOR:
(Gözlüğünü çıkarıp burun kemerini sıkar, yirmi yıllık mesleki tecrübesinin verdiği o anaç ama sabırlı tavırla gülümsemeye çalışır.)
Anlıyorum. Peki, bu "Necati" dediğiniz beyefendi şu an tam olarak ne yapıyor?
HASTA:
(Yanındaki boş berjere dönüp hafifçe dirseğiyle dürter gibi yapar, sonra tekrar doktora döner.)
Valla Hocam şu an size yan yan bakıyor, hiç gözü tutmadı sizi. "Bu kadının diploması kesin özel üniversitedendir, seans başına bu parayı istediğine göre kesin yazlık taksiti ödüyor, ben buna içimi dökmem," diyor. Sus Necati, ayıp oluyor, kadının duvarında üç tane altın varaklı çerçeve var!
DOKTOR:
(Kaşları hafifçe çatılır, diplomalarına doğru istemsizce bir bakış atar, sonra hemen o ağırbaşlı profesyonel duruşuna geri döner.)
Devlet üniversitesi mezunuyum ben, ayrıca yazlığım da yok... Neyse, konumuz bu değil! Bakın beyefendi, Necati diye biri yok. O sizin bastırılmış duygularınızın, yalnızlığınızın ve muhtemelen şu anki ekonomik kaygılarınızın zihninizde yarattığı bir projeksiyon.
HASTA:
(Boş berjere dönüp ellerini iki yana açar.)
Duydun mu Necati? Doktor hanım sana "ekonomik kaygı projeksiyonu" dedi. Vallahi ben demedim, tıp söyledi! (Tekrar doktora döner) Hocam siz öyle deyince bu iyice bozuldu. Geçen hafta iş yerindeki muhasebeci kızla kahve içerken bunu ofisin kapısında unuttum diye zaten bana trip atıyordu. Yahu insan beş yıllık kadim dostuna bile yaranamıyor bu devirde!
DOKTOR:
(Not defterini dizinin üzerine bırakır, artık klasik kalıpları bir kenara bırakıp hastayı kaybetmeden, onun dilinden konuşarak tedaviye çekmeye karar verir.)
Peki... Diyelim ki Necati gerçekten burada. Ve diyelim ki ben de bir psikiyatrist olarak şu an ona terapi yapıyorum. Kendisinin en büyük şikayeti nedir? Neden geceleri uyutmuyor sizi?
HASTA:
(Masanın üzerindeki peçete kutusundan bir mendil çekip yanındaki boş koltuğa doğru uzatır.)
Al sil burnunu, ağlama hemen. Bak doktor hanım dinliyor işte. (Doktora döner, sesini alçaltıp sır verir gibi yaklaşır) Hocam bu Necati var ya, geceleri tam dalacağım sırada kulağıma eğilip "Kira zammı yüzde kaç olacak?", "Emeklilik yaşın geldiğinde hala yaşıyor olacak mısın?", "Doğalgaz faturası gelince ne yapacaksın?" diye fısıldayıp duruyor. Benim kafamın içinde resmen bana mobbing uyguluyor!
DOKTOR:
(İstemsizce iç çeker, gözlüğünün üzerinden hastaya bakar.)
Doğalgaz faturası benim de uykularımı kaçırıyor açıkçası... Geçen ay muayenehaneye gelen faturayı görünce az kalsın ben de kendime bir hayali arkadaş yaratacaktım.
HASTA:
(Gözleri parlar, neşeyle elini dizine vurur.)
Hah! İşte gördünüz mü Hocam, aynı dertten muzdaribiz! Şimdi siz bir antidepresan yazsanız, o ilacı benim mi yutmam gerekiyor yoksa suya atıp buharını mı koklatayım? Çünkü ben yutarsam bu garibanın uykusu gelecek, sonra ben evde tek başıma kiminle dertleşeceğim? Duvarla konuşsam deli derler, ama Necati varken en azından seviyeli bir sohbet ortamımız oluyor.
DOKTOR:
(Dolma kalemini eline alır, reçete kağıdını önüne çeker, son derece ciddi ve otoriter bir hekim edasıyla bir şeyler yazmaya başlar.)
Bakın beyefendi... Hekimlik etiği gereği ne sizi ne de sizin bu... sayın dostunuz Necati Bey'i yüzüstü bırakabilirim. Size bir ilaç yazacağım ama bu ilaç Necati'nin uykusunu getirmek için değil, onun gece mesaisini bitirmek için.
HASTA:
(Şaşkınlıkla öne eğilir, boş berjere bakıp kaşlarını kaldırır.)
Nasıl yani Hocam? İlacı ben içeceğim, etkisi Necati'ye mi gidecek? Tıp o kadar ilerledi mi ya?
DOKTOR:
(Reçeteyi imzalayıp uzatır, ardından elindeki dolma kalemi masaya bırakıp doğrudan boş berjere doğru dönerek gayet resmi bir ses tonuyla konuşmaya başlar.)
Evet, ilerledi. Şimdi beni iyi dinleyin Necati Bey; sizin bu beyefendinin evinde izinsiz ikamet ettiğinizi ve geceleri mobbing yaptığınızı tespit ettik. Bu ilacı düzenli kullandığı takdirde, sizin bu evdeki kira sözleşmeniz feshedilecek. Haftaya tam bu saatte yeniden randevunuz var; o zamana kadar ev sahibinizi rahat bırakıyorsunuz!
HASTA:
(Ağzı açık bir şekilde önce doktora, sonra yanındaki boş koltuğa bakar; ardından gülerek ayağa kalkar ve boşluğa doğru elini uzatır.)
Duydun mu Necati, tahliye kararın çıktı! Kalk gidiyoruz, rezil ettin bizi! (Doktora dönüp saygıyla başını sallar) Vallahi helal olsun Hocam, yirmi yıllık hekimlik tecrübesi başka oluyormuş, adamı tek cümlede susturdunuz. Haftaya görüşürüz!
(Hasta kapıdan çıkarken arkasından boşluğa doğru "Yürü be adam, kapıyı çarpma!" diye söylenir. Kapı kapanır. Doktor derin bir nefes alıp masasına yaslanır, tam kalemini eline alacakken gözü yine boş berjere kayar, hafifçe gülümser ve kendi kendine fısıldar.)
DOKTOR:
(Başını iki yana sallayarak güler)
Devlet üniversitesi dedik ama... Acaba gerçekten yazlık taksidine mi girsem?
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu