Bir Aşkın Otopsisi' Tek Perdelik Trajedi

(Sahne karanlıktır. Ortada eski, gıcırdayan bir masa ve üzerinde soğumuş iki çay bardağı durmaktadır. Tavandan sarkan çıplak bir ampul titreyerek yanar. Adam masanın başında, elinde görünmez bir neşter tutar gibi kalemini kavramıştır. Gecenin üçüdür; şehir susmuş, sadece bir yerlerden çok uzaktan ince, kırık bir piyano sesi duyulmaktadır.)

1. Ölüm Saati ve Yeri:

Kayıtlara tam olarak hangi saniye geçtiğini bilmiyorum. Belki bir salı akşamı, cümlenin sonuna koymayı unuttuğun o üç noktada; belki de "sonra konuşuruz" deyip de hiç gelmeyen o "sonra"nın içinde. Olay yeri, ikimizin de birbirine sağır kesildiği o daracık salon. Tanık yok. Zaten insanlar en çok, kimse bakmazken ölürler birbirlerinin içinde.

2. Dış Bulgular:

Ceset dışarıdan bakıldığında son derece sağlıklı görünüyor. Hâlâ günaydın mesajları atılıyor, hâlâ "nasılsın" sorularına "iyiyim, sen?" diye ezberlenmiş yalanlar söyleniyor. Üzerinde herhangi bir darp izi, kırılmış bir tabak ya da kapı çarpma sesi yok. Her şey son derece medeni, son derece sessiz. Zaten bizi de bu öldürdü ya; birbirimize bağırmaya bile üşenecek kadar yorulmuş olmamız.

(Adam başını kaldırır, boş sandalyeye bakar. Yüzünde acıyla alay arası, yarım kalmış bir tebessüm belirir.)

Bak, gördün mü? Ne güzel dağıldık. Ne bir cam kırıldı ne komşular rahatsız oldu. İki yetişkin insan gibi, usulca vazgeçtik. İnsanın kendi cenazesini kendi kaldırması ne tuhaf bir nezaketmiş meğer.

3. İç Organların Durumu

Kalp: Aşırı dozda "anlaşılmayı beklemekten" yorulmuş. Odacıklarında bol miktarda söylenmemiş cümle, birikmiş suskunluk ve kurumuş gözyaşı tortusuna rastlandı. Rengi, gecenin en koyu tonuna çalıyor.

Zihin: "Acaba?" virüsü bütün lobları sarmış. Sürekli geriye sarılan eski anı kasetleri yüzünden devreleri yanmış durumda.

Ses Telleri: "Gitme" diyememekten incelmiş, yerini derin bir iç çekişe bırakmış.

4. Kesin Ölüm Nedeni:

Ne ihanet ne de büyük bir kavga... Raporun en altına büyük harflerle yazalım ki kayıtlara doğru geçsin: Yüksek dozda alışkanlık ve kronikleşmiş bir "nasıl olsa buradasın gitmezsin" yanılgısı. Birbirimizi sevmekten değil, birbirimizi duymamaktan öldük. 

(Işık yavaşça kısılır. Adam masadaki soğumuş çaydan bir yudum alır, yüzünü buruşturur ama bardağı bırakmaz.)

Sonuç:

Tek perdelik oyunumuz burada bitiyor sevgili seyirci. Ama kimse alkışlamasın; çünkü bu sahnede kimse rolünü tam oynayamadı. Otopsi bitmiştir, dağılabiliriz.