İnce Belli Zaman

İnce belli camda bir tutam kumum,

Üstteki haznede dururum mağrur.

Sanırım ki göğe yetişir boyum,

Alttaki yığına kibirle buyur.

Oysa ortadaki daracık boğaz,

Zaman aktıkça hep çağırır beni.

Ne rütbe tanıyor ne de imtiyaz,

Eşitleyip yutar her bir bedeni.

Kayarken ayağım camın belinden,

Tükenir kibrimle kurduğum tahtım.

Koptukça tepenin ince telinden,

Alttaki tozlara karışır bahtım.

Vakit dolar artık, boşalır üstüm,

En altta yığılır bunca gösteriş.

Bir el çevirince camı büsbütün,

Yeniden başlar o çaresiz iniş.