Hayat Ve Ben

Sana sesleniyorum,

Yaşamak zorunda olduğum hayatım…

Sana, evet sana sesleniyorum…

Yıllardır yaşadığımı sandığım, 

Ama yaşamaktan ve senden

Hiçbir şey anlamadığım hayatım…

Sana sesleniyor ve susmanı istiyorum.

Susuyorum ben de sana karşı

Sadece susuyorum…

Avazım çıktığı kadar susuyorum…

Öyle susuyorum ki sessizliğimin feryadı

Taa arşa dayandı…

Anlayamadım, ben mi sana verildim

Yoksa… Sen mi bana verildin.

Sen bana verildinse biliyorum,

Ümitlerin ve hayallerin yıkıldı,

Bende kendini kaybettin.

Bulamadın ben de sana ait bir şey.

Ben varım ben de, sen yoksun ki

Sadece ben varım işte,

Ve yuvarlanıyorum kaderimce.

Sanma ki sen varsın bende

Sanma ki seni yaşıyorum bedenimde.

Tutuyorum seni sadece hayalimde…

Şayet ben sana verildimse…

Gördüm ve anladım ki

Sen de yoksun sende, ey hayat.

Sen de yoksun sen de.

Ne mi verdin bana, ey hayat.

Bak! sayayım sana,

Bana kendini verdin, ya da

Kendin geldin bana,

Güya hayat verecektin, güldürecektin…

Hayat dedim, Hayatımdır dedim

Kabul ettim…

Ama Acı verdin, ızdırap verdin,

Ayrılık verdin, hasret ve gurbet verdin.

Gözyaşı, pişmanlık ve perişanlık verdin…

Bir gün olsun can-ı gönülden güldürmedin…

Olur dedim, hayatımdır, hayattır dedim

Kabul ettim… Yetinmedin,

Köle ettin, kul ettin,

Ben de yaşamaya, beni kendine yol ettin…

Ne mi verdin bana ey hayat.

Ne yaptımsa, ne ettimse olmadı

Ben de sana ait bir şey kalmadı…

Hayallerim vardı sana dair

Yıkıldı…

Emellerim vardı, hem de uzun emellerim

Ne ettim nasıl ettim bilemedim

Şimdi boş kaldı ellerim.

Şimdi yıkıldı hayallerim…