Sen Ve Gerçek Sen

 Sen kendini daha çok özledin,

Herkesten , herşeyden farklıydı özlemin,

Hep bir veda halinde sevdin,

Oysa bir yaprak gibi düştü önüne kaderin...

Aşktan nefes alamadığın o yerde

Ölmemek için öldürdün beni kafanda,

Nasılda masumdu çaresizliğin,

İçin için titrerken bedenim

İçine kimse dokunamazdı senin...

Öylesine eksik ki gururum,

bütün yaralarını tek tek öper gibi

geçmişin ellerine yapışan o soğuk kadar yorgunum...

iki kapım var benim ölüm ve doğum...

çoğalarak değil hep eksilerek yaşadın,

aşk düşürdü seni ruhunun gurbetine,

eğer isteseydin seninle silerdim kendimi,

kalbine çağırdığın herkesi artık sokağa çıkarabilirsin,

ömründen düştün kendini...

yaşadıkların yüzünden acı çekmedin sen hiç,

yaşıyamadıkların yüzünden

sıcaklığı üşütürken hüzün

çaresiz aşkların içinde yaşlanıyor yüzün . . !