Çalış Babam Çalış

Düştük ana rahmine bir kez,

Emmeyi, yemeği, adımları öğrendik gün boyu,

Konuşunca “Artık büyüdün dediler…

Kapkara bir önlük giydirdiler

Üstüne de beyaz bir yaka taktılar,

Sonra da tahta çantayla okula bıraktılar,

Öğretmen “Ali Koş” , “Ayşe İpi Tut” diye

Öğrendik A B C ‘yi…

Seneler geçti, atladık sınıfları tek tek,

“Türküm Doğruyum, Çalışkanım, Yasağım…” diyerek

Çocukluğumuzu yaşamadan,

Girdik dükkân kapısından

Gece, gündüz demeden

Çalış Babam Çalış, kaçamak top oynamalarda.

Kömür karası ince bir bıyık burun altında

Kuş uyandı, ne çabuk!

Hem okudum, hem çalıştım

Bezende kaydık hayatın, o çetin yokuşundan

“Artık delikanlı oldun” dediler,

Tüfeği sırtladık “Yaylalar! Yaylalar”ın sert adımlarında…

Bitmez dedik, çay demlemelerinde yirmi ay,

Sonra bulduk kendimizi tekrar “Baba Ocağı”nda

Dedik ki Vay Vay!

Gece oldu, gündüz oldu,

Yine çalış babam çalış!

Aşk da lazım dı bu hayata

Söyledim bir kıza “Merhaba”

Özledik bir birimizi gurbet mektuplarında

Sonra bulduk kendimizi nikâh masasında,

Şaşkınca bindi hayatın yükü omuzlarıma,

Çalış, babam çalış!

Sabah kravat, kışın ceket,

Müdürler olmuş berbat,

Akşam dönüş heyhat!

Sabah git, akşam gel,

Akşam gel, sabah git,

Cumartesi/Pazar yan gel yat!

Pazartesi sendromu dediler

Üç kuruş maaş verdiler,

Onu da; yakacak, telefon, elektrik,

Birde maaşın yarısı kira,

Yiyeceği de sen ara.

Otur kâğıt dolu masaya,

Amirler olmuş sana bir hava,

Boğdururlar Aslanı kediye,

Katlandık “ekmek derdi” diye.

Yıllar sonra bir kol saati ile uğurlanırsın,

Birkaç saksı çiçek ve anılarla…

Gece yat, sabah kalk,

Verirler iki kuruşluk emekli maaşı

Başka ne işe yarar ki?

Sürün babam sürün!

Gemiler yol alıyor limanlardan,

Neyse ağzımı bozmadan

Ayrılayım huzurunuzdan…

Ertuğrul Erdoğan

Ağustos 2011