Rakibe Saygı Sınırları Aşarsa

Fenerbahçe’nin aklının Perşembe günkü Marsilya maçından kalmış olduğu ilk 2,5 dakikadaki 3 tane geri pastan anlayabilmek mümkündü.

Fenerbahçe  eski model bir araba gibi çok ağır top oyun oynuyor. Daha önceki bir yazımda dediğim gibi “yanyana oynamak gerekirken” “yana oynamak” alışkanlığı ile sahip olduğu en iyi becerisine devam etti. Çok istekli bir Alex olmasına rağmen Fenerbahçe bir türlü arzu ettiği oyunu oynayamadı. Bunda en önemli etken Fenerbahçe’nin rakibinin en az 3-4 metre uzağından oyunu takip etmesiydi. Bir gün önce Galatasaray maçını izleyenler ne demek istediğimi anlayabilirler. Mesele Trabzonspor’un oynaması meselesi değildi, mesele Fenerbahçe’nin rakibini oynatmaya müsait oyun anlayışıydı. Oyunun hiçbir yerinde Fenerbahçe rakibinin yanına bile yaklaşamadı. Top hücum oyuncusuna geldiğinde rakibinize yapışık oynamazsanız ve ona ilk topları aldırırsanız, orta sahanız rakibe hiç yaklaşmazsa, forvet oyuncunuz bir tane bile topu çalamazsa herhangi bir maçı kazanabilmeniz mümkün değildir. Gerek Marsilya maçında gerek Trabzonspor maçında Fenerbahçe rakibine sürekli olarak topla oynama imkânı vererek silik bir görüntünün resmini de çiziyordu adeta. Defans bloğunun orta sahaya yaklaşmaması orta saha oyuncularının çok geniş bir alanda oynamaya çalışması tam bir handikaptı.

Maç öncesi “şampiyonluk” açıklamalarıyla gerilen ortam sahaya hiç yansımadı. Sahada herhangi bir gerginlik yaşanmadı. Bunda Fenerbahçe’nin her nedense rakibine gösterdiği aşırı saygının da etkisi vardı. Kamuoyunda sürekli olarak ortamı geren Trabzonspor’a Fenerbahçe’nin gösterdiği bu aşırı saygı açıkçası endişe verici boyuttaydı. Fenerbahçe’yi hırslandıracak herhangi bir etkenin de olmaması, sahada ateşleme yapmayan bozuk bir araba görüntüsü verdi. Eskiden Emre bunu çok yapardı. Her ne kadar birileri onu eleştirse de o hırsı ile takımı ateşler ve uyuyan beyinleri uyandırırdı. Ya da mesela teknik direktör neden bu tür durumlarda gereksiz bir şeylerle takımın dikkatini de çekmez. Sahaya girmek hakeme itiraz etmez ne bilim yardımcılarıyla tartışmaz gibi… Fatih Terim’in bunu ne kadar sıklıkla yaptığı herkesin malumudur. Akhisar maçında rutin giden maçta bile su şişesini yedek kulübesine fırlatması gibi.

Sow denilen ve onlarca para verilen bir oyuncumuz var. Geçen seneden beri izliyorum ki bu oyuncu ne adam geçer, ne top sürer, ne duvar olur, ne kafa topuna çıkar ve ne de çok hızlı bir oyuncu… Bu kadar etkisiz bir oyuncu sadece sürekli ceza sahası içinde oynanan oyunlarda ancak etkili olabilir. Sürekli söylüyorum ve söylemeye devam edeceğim. Semih asla bu oyuncudan geri bir oyuncu değil. Hatta ondan fazlası olan kafa topları ve duvar olma ve iki de birleri oynayabilme özelliği var. Fenerbahçe’yi bu kadar etkisiz gösteren neden forvet oyuncusunun takımı ileriye çıkaracak bir oyuncu olmamasından kaynaklanmaktadır. İddia ediyorum Fenerbahçe Sow ile oynadığı birçok maçı kazanamaz. Çünkü Sow takımı öne çıkaracak bir forvet oyuncusu değil. Topu önüne isteyen ve sürekli deplase olan bir oyuncu. Ancak Fenerbahçe’nin Nobre veya Semih tarzı bir oyuncuya ihtiyacı var diye düşünüyorum.

Alex sahanın en iyi oyuncusuydu. Kaleci Volkan da gayet iyiydi. Hasan Ali de bence hata yapmadan oyun oynadı. Yobo defansta yine güvenliydi. Onun gerisindeki oyuncular vasatı aşamadı. Topuz bir tane bile orta yapmadı. Stoch bir tane bindirme yapamadı. Ne sağdan ne soldan doğru düzgün bir orta gelmedi. Sonuçta Fenerbahçe çocukları ve kadınları uyutmaya herkesi kandırmaya devam ediyor.

67-69. dakikalar arasında oyun iki dakika durdu. 6 oyuncu değişikliği yapıldı saat tuttum 3 dakika 15 saniye süre geçti. Diğer zaman kayıplarıyla oyuna eklenmesi gereken sürenin en az 5 dakika olası gerekirken neden 3 dakika olduğu ve Sow’un bileğine yapılan hareketin neden penaltı olmadığı tartışılacaktır…

Güzel bir sözle bitirmek istiyorum. “Haddinden fazla şiddet gayedeki hikmeti yok eder. Ancak haddinden fazla yumuşaklık da gayedeki hizmeti yok eder.” Fenerbahçe rakiplerine fazla saygı gösteriyor ve çok yumuşak oynuyor…