Çıplak Kraliçe

Aklım çıktı şakaklarımdan!

Komşunun süpürgesi gibiyim bazen

Suratı yere sürten

Her çırpışında kanayan, çizikler içinde.

Arada kopan dallarım gökyüzünden

Umudumu sakladığım yerden.

Yeşilin gri tonuyum

Siliğim bildiğin, beyaza çalan tozum.

Kaldırın, ecelle savaşabilirim!

Kumdan kalelerim, üç-beş güvercinim var.

Oysa, kutu gibi dünyanın içinde

Islattıkça gözyaşları, çürüyor insanlar.

Yırtıldıkları yerden ecelin kollarına,

Düşmüyorlar aslında bunu istiyorlar.

Güvercinleri vurmuyor sapan

Saçma kurşunlar çıkıyor parmaklardan.

Gemileri ait olduğu yere bırakın!

Duvarlarımız köpükten bildiğin.

Çocukların elindeki baloncuk oyuncağından yapılan.

Ve sizde,

Kurdeleyle sunulmuş aklımın,

Kumaşını eskitmek için 

Yırtmak için uğraşın.

Durmadan silin aklımızın kütüphanesini.

Siyaha beyaz süsü vermeye uğraşmayın.

Elbet bir gün eskitecek boyanızı 

Size her gün söylediklerim.

Ve sonra

Çıplak kraliçe geri gelecek.