Kördüğüm

.

Kalemin ucunda uyurken sessizlik

Kangren olmuş haykırışlar kesilir kökünden

Kalkar yaraların  küflü kabukları

Çağın yorgunluğu   tüner  göğüslere

Ve uzaklara yazılır sesler

Çelişkilerin girdabında boğulurken sırlar

Düğümsüz iplere tutunur tükenmişler

Beyaz saç gibi kopardıkça çoğalır hüzün

 Köpürür gecenin deliliği

Ve duvağı açılır gizemlerin

Gözlerinden bakışları çalınırken ay yüzlülerin

İç ateşiyle kavrulur yüreği kısırlaşanlar

Kırk yerinden kırılır eski günlerin boynu

Uçurumlarda pışpışlanır insan

Ve dudağı uçuklar düşlerin

Kısalırken olmakla ölmenin neşeli aralığı

Etinden ayrılır bıkkınlıklar

Korkuyu saklar bir çocuk yüzünün arkasına

Uçulmamış gökyüzünde sürgün olur kuşlar

Ve  genzi yakar ahlar

Kalbin ırmakları kururken derinden

Daha bir çölleşir umudun  coğrafyası

Zorunlu yolculuklar yorar insanı

Zemzemler serpilir katran yüzlere

Ve öldükçe güzelleşir insan

.

.

.