Gözden Uzak Olsa da

Tutsak iken savrulup da

Fark eder mi bunca tutum yeknesak.

Yol yakın, ah üşengeç kalbim

Sus, deme asla ve sarf etme dudaklarında

Nakşetti bak, dilim nasıl da titrek.

İster cefa de ister mükâfat

Koyamadınsa adını

Ne gelir elden

Buharlaşırken ruhum…

Son çaredir kabullenmek

Dibi tutmuş tüm düşlerim

Yanar pare pare içim

Köz olmuş bak tuttuğum elimde

Görmekten kaçındığın

Yekpare sefil gönlüm.

Ebediyetten bir mektup

Kullandığım tüm kelimeler

Demine ait verilmiş tüm hükümlerin

Gerek tarafınca gerek adsız sanıklar

Meşakkatin devinimi işte

Bütünüyle faili meçhul.

Tutamam kendimi,

Yadsıyamam asla da kimliğimi

Çoktan niyaz ettim

Tezahürü işte garip mazimin.

Varım ya da yok

Çoktan aldım ağzımın payını

Bundan sonra tüm bedellere tok ruhum.

Kanıtsız, yargısız ve sancısız

Deme asla

Ve deme de yüksündüğüm ne varsa

Kefareti midir yersiz yurtsuz

İşlenirken bu cinayet sessiz soluksuz.

Vebali boynuma, ey yabancı

Buraya kadarmış kanımca

Tüketirken birer ikişer zamanı

Seyreldik eşliğinde devranın.

Hüznü tutsam bir cebimde

Ve yeniden gülsem içimden geldiğince

Mecbur bırakıldığım ne varsa

Tutarım heybemde.

Ne isyandır ne serzeniş

Olsa olsa yetisiz bir faniymişim nazarında.

Gözden uzak olsa da

Irak mısın sanki

Burkarken içimi acı acı.

Şikâyet etmek ne haddime

Konuşurum ben elden geldiğince.

Bak yutkundum son defa

Yalan da olsa çoktan kanıksadım

Ben bu yargısız infazı.