Artık Ben Sensizde Yaşıyorum

Bugün ben solmuş resmini elime aldım

Gözlerimde hasret yüklü hatıralara daldım

Hüzünler hicret etti odama yalnız kaldım yine

Bu canı seni seveni terk ettin gittin bile bile

Hasrete mahkûm odamda çilemi çekiyorum

Sanma ki ben sensizlikten ölüyorum

Bu garip gönlümde mutlu günlerimizin hayalini kuruyorum

Bahar ile kışı sensiz odamda aynı anda yaşıyorum

Senin ile sevgi ile sevgisizliğin ayrışımını yaşayan bedenim

Sevgisizliğin süprüntü kirine karışarak uzaklaştı yanımda

Adımlarım ölümü yaşarken sancıları yaşıyorum odamda

Dudaklarımda canımı alan sözlerin kulaklarımda

Kuru bir ot gibi bakışlarını sildim aklımda

Dilin ile ekip biçtiğin bıçak sözlerini sildim kalbimde

Kalbimde ki sızı çok derin çağlasa da bu akşam

Unutulmuşluğun kahır dolu satır aralarına kaydettim adını

Gönlüm seni andıkça perişan oluyordu artık olmaz

Sana kavuşamadığım için gözyaşlarım yüreğimi yakıyordu artık yakmaz

Sevda ’sız limanlara rüyalarım senin ile gidiyordu artık gitmez

Aşk kelimeleri ile gezintiye çıktım gülüyorum artık

Uyuz ve bitlenmiş maziyi arkamda bıraktım artık ben sensizde yaşıyorum

Mehmet Aluç