Ve Son Kez Ağladım

Kör karanlığın yarattığı o çağrışım;

Paslı gözler ne zaman yönelse ufka

Seyrelmiş gözyaşları dinmez

Günün efkârında.

Rezil yalnızlığım nüksederken gece yarısı

Tutanaklara geçtiğim o eşref saatimin

Döngüdeki yankısı.

Yalansız ve riyasız bir sevdanın düş ertesi

Kavruk ve savruk düşüngeçlerin

Yürek burkan tınısı.

Bitiminde bu öykünün

Savrulun duvarlar

Yana yakıla arıyorum yarınlarımı.

Üstüme üstüme yığıldı anılar

Son kozumdu sevda

Körelmişken ve boğulmuşken

Kör kuyuda.

Çoktan girdi yürürlüğe

Temsilen adına insan denen

Telaffuzu ne mümkün

Dağılmışken bin bir parçaya

Parça parça yürek

Lime lime duygular

Zihniyeti var olmamış

O kıdemli sancılar.

Rezil rüsva olmuşken

Bir kez daha

Ve son kez ağladım

Yaşlarımı savura savura.

Ermişken nihayete

Sınırlı bir tahakküm

Adımı çağıran o devinim.

Ne tahakkuk eder

Ne kalkar yürürlükten

Tarihin tozlu sayfalarında yer bulan.

Tek bir klişe.

Mutluluk da yitip gitti

Eşliğindeki o gizemli neşe

Bir zamanlar benimle nöbetteydi oysa.

Bitimsiz midir acı

Çaresiz midir bu derdin dermanı

Neden köreldi içimdeki sevgi?

Nüktedan ve kıvrımlı bir yol

İzbelere yönelmiş ne sağ ne sol

Korunaklı o dünya

Sığmaz havsalaya;

Bir benden mütevellit

Bir de hayaller

En derinde saklı.

Ne infaz ne yargı

Elimi uzattığım yegâne güç

Benliğim sadece O’ndan mükellef.