Arsız Yalnızlığım

Iskalamışken zamanı

Bir adım ötede nöbette ölüm

Eşliğinde o ağlaşımlarının hüznün

Karmaşık bir kâğıt yığını üzeri örtülü

Gel-geç tüm duygular

Bir bir ayıklarken çer çöpü.

Ne yanılgı ne tek bir yenilgi

Kurak yüreklerin çektiği o garip sızı.

Tınısı ve ahenksiz dansı süregelirken

Tutmuş işte hüzün bir elinden

Hep aynı şarkı dimağa sızmış

Nakaratı ezberde

Günbegün değişmez o nüans

Hoyrat, çetrefilli alabildiğine

Yoksul gecelerdir nöbetlediğin son durak.

Aykırı sevdalar meyletmiş biteviye

Yamalı bulutlar damlarken ölesiye

Yalanın rengi, yüreğin isi

Devşirme yalnızlık

Eksilirken gün ve gece…

Sığınmak yeri geldi mi sınanmak

Karda kışta bir sabah vakti

Varlıkta yoklukta el vermişken umutlara

Adsız şehirlerin saklı düşleri.

Yılgısı yer etmiş bir kere

Suspus ve o tedirgin varlığım

Sanısı, yankısı gizil sitemlerin

Güvercin kanatlarında saklı yarınlar

Sürgün olduğum arsız yalnızlığım.