Gün Ki Gecenin İninde...

Boşluklar vardı ezelden hibeli kadere

Biraz ayrıktı imgeler,

Düşler kâh pembe kâh boyalı hüzünle.

Her hazan mevsiminde

Çıplaktı tüm o ağaçlar

En az ruhum kadar şeffaf.

Terk edilmiş gölgeler çok uzak,

Saf, bakir ovalarda

Göğün derinliklerinde

Yakalamış ensemden rüzgâr

Bir eksik bir fazla olsa da şu üzünç.

Eksiltisi kaderin

Öylesine alışkınım ki

Ve nasıl da mubah nezdimde.

Kıvançlı bir yadsımazlıkla

Gün ki gecenin ininde…

Uzanan o yol mahşere:

Üç, iki, bir

Hepten kayıp hepten yitik

Kaçak göçek

Azıcık farklı ve fazlasıyla ezik.

Yerli yersiz sayısız belirteç;

Tümlemek adına belki de

Bir ileri bir geri…