Lâl Cerihalar

Ölüme diklenir hayat

Kendini suya bırakır yangınlar

Yaklaşır mahşeri buluşma

Ve zangocunun ipine  yapışır insanlar

Ruhu nasır tutar yaraların

Gün ortası devrilir gölgeler

Bir nübihar direnir  zamanın koynunda

Ve kördüğüm olur çözümler

Yıkar derinliğin sarhoşluğu

Zehirli bir kement dolanır boyunlara

 Umuda kırk  yama yapar insan

Ve kullanılmamış nefeslerle düşer yollara

Kavrulur küllerin soluğu

Tohumları vurur sağanaklar

Melez yağmurlar muştular doğumları

Ve sabırla ovulur yaralar

Bir teheccüt ağlaması böler uykuları

Kopartılmış gül gibi kurur zaman

Bir bir düşer ağrıların rengindeki yapraklar

Ve ay ışığında ölür  insan

Uykusuzluğa gebe kalır us

Cinnet saati bulaşır ikindi sularına

Ki artık yumruktur parmaklarını unutan eller

Bir beyaz tel daha siner saçlara

Ve suyun içinde çürür gemiler

.

.

.

.