Günlerden Tahakküm

Nicedir varlığımın izbelerinde

Saklı onca hatırat ile

Verdiğim savaşın kaçıncı hükmü kim bilir

Olmayan imgelerin bile

Ne çok tahakkümü,

İrdelerken satır arası düşleri.

Hibeli iken benliğim buz tutmuş

Katılıktaki yüreklerde

Yol ya da yordam bilmek ise

Kaçıncı seyri kim bilir şu sefil faninin.

Olmazlardan bir demet yaptım,

Tüm yalanları kırpıp kırpıp

Gökyüzüne saldım

Çok uzaklardan hayretle

Seyrine daldım.

Konumlandırılmadığım hangi boyutu ise

Şu tahakkümperver döngünün

Biliyorum artık,

Rağbet görmek kim

Ben kim…

Sıktım sıyrılmış bir kez

Ne suya ne güneşe hasret,

Ne düne mahkûm

Ne yarına asılı kaldığım mı

Sanırsın ki tek gerçek…

Anın hükmü en olası

Kan götürmüş gövdeyi de

Hani nerede uzanan elin,

Oysaki ağzından çıkan her sözün

İspatı değil miydi?

Reva gördüğün…

Günlerden tahakküm

Sıradan insanların sıra dışı tezahürü

Bastırırken içimdeki isyanı

Bilmekteyim ki; kıble bildiğim yönün

Gönüldeki izdüşümü,

Yeter de artar bile

Gördüğü gönül gözümün.

Anın tınısı raks ederken gök kubbede

Ve devinirken yürek alaca karanlıkta

Tüm yadsıdığım muhtemel

Ve muhterem düşlerin ortasında

Ses vermez iken uzaklarda

Yakalandığım o tuzak

Alabildiğine çökmüş iken üzerime

Karanlık rehavet.

Ilımlı ve sıradan bir ömür idi oysa

Biçilmiş payıma

Tanımazdan önce yakın bilip de

Gönülden ırak.

Yaftalanmak hatta karalanmak

Karaya çalarken şu boş yaprak.

İçine düşüp de çalkalarken beni devran.

Razı olmaksa başımın gözümün üstüne.

Susmaksa kabulüm

Sorduğum onca soruya

Cevap bulamadığım

Demek değil iken son çare.