Soluklanırken Satır Arası

Kipleri fiillerin doğurgandı:

Sütten kesilmiş bebek gibi kimi

Hele ki düşleri…

Emir kipinde bir edim

Kadar kuralcı,

Ki kural tanımaz dünyanın son sağdıcı.

Sağ çıktı girdiği her savaştan

Ne çok misilleme oysa

Gıyabında verilmişti bir kez

Tutuklama kararı.

Seğirtti özne, yüklem öncesi

Yüklenmişti çoktan dünyanın

Derdini, tasasını.

Somurtuk bir mağlubiyet ile

Aldı gardını nesne;

Belirtili, belirtisiz olsa bile

Asla olmadı umurunda.

Eksiltili imgelerle

Satır başında;

Kâh tekil

Yol verdiği düşleriydi tek tanık

Gecikmeli telaşına.

Ne sıradandı

Ne nüktedan.

Varsayımın da ötesinde

Cenge çıkmış

Bir piyade misali

Şehvet bürüdü gözünü

Kâfir ve muğlâk dünlerin büyüsü.

Salkım saçak serildi boydan boya

Ve semirdi insanoğlu

Günden güne.

Karartısı artarken gecenin

Gün tamamlamış ömrünü.

Gölgeler misafir

Kötülük cebinde gecenin

Ve ellerim böğrümde

Soluklanırken satır arası.

Gülmekse en yakışan

Yine de zafiyetim olmadı mı,

Her daim hem mücadeleci

Hem en kırılgan.

Yalıtılmışlığın gölgesinde

Hecelerdi aslında

Yakalandığım hastalığa

En acil reçete.

Hele ki elimle koymuş gibi

Bulduğum o son cümle.

Ne eksik ne fazla

Duymuştum kerelerce

İçimdeki ses kulağıma küpe.

Yaklaşırken dost bildiğim

Düşman menziline.

Cebimde hüzün ve kelime

Yol bildiğim tek lehçe.

Lisanım Türkçe

Mazeretim sığınmak

O sefil kalemin gölgesine.

Son izlek olsa da

Sonlanmamak adına

Saklarken o gizemli yanımı

Öpüp de başucuma koyduğum

En kutsal varlığımı.