Sarmalında Duyguların...

Damıtılmış süzgün ruhlardı,

Yansıyan varlıkların teamülündeki

O gizil imgeler.

Tedirgin dokunuşlarla hâsıl olan

O ürkünç kabadayılar:

Gölgelerin sefilliğinde

Dem vuran aşktan.

Büyücüler peyda oldu bir bir,

Köşe başında o tedirgin suretleri ile.

Belirsiz bir kımıltıyla

Kudurmuş öfkeden;

Cengâver ve donanımlı

Mutlak sahipleri evrenin.

Sarmalında duyguların

Sanrısı sürerken duyumların

Ve mihenk taşı

Kırık ömürlerin.

Kımıl kımıldı iç telaş

Bağnaz ve yoz küflü geceler

Seğirtirken bilinmezlikte.

İndirgenmiş nice safsata;

Öze doğru ve aşka meyilli

Yalın tezahürü yeni yetme sevdaların.

Sıradan bir kimlikle

Nöbette, aralıksız ve suretsiz

Yanılgılarla devinirken biteviye.

İstem dışı ne çok tortu

Çöreklenmiş de en derine

Kir pas üstü başı vicdan

Denen muğlâk dürtünün

Hele ki eğrelti düşler nasıl da gizli

Her milimetre karenin

O edilgen suretinde.

Kurak, bakir çöller

Kimsesizliğin beyanatı iken,

Bilincinde ölümün hem de

Hiç olmadığı kadar.

Yok olmaksa nice ikilem

Satır başı onca imge fısıldarken

Kara gölgelerde.

Belki de küf tutmuş odalarında

Sakil ruhların

Hep olmadı mı sadık Yaradan’ına

En çok seven mümin.

Sona mı geldik ey gönül,

Hadi durma, söyle

Nice düşlemsel uzantısı ile

Atlarken o boyutlardan

Bil ki sonu değil henüz hikâyenin

Yaftalansa da sevi dili.