Etiyle, kemiğiyle iğreti, yapıştırılıvermiş gibi canlı sanki...

Kimdir?

Ünlü biri midir?

Tanımam, bilmem,

 ama Allah'ı var, güzel garı....

Aşar beni böylesi.
İçimi eritiyor.
Bir of çekiyorum,
karşıki dağlar inliyor…
Züğürt ağanın babası,
“ben garı istirem,” diyor…
Duyup da gelmiyor bir kör topal…
“Yalvarıyorum, duy beni!
Koşup bana gel!

Gel...
Ne olursan ol, yine gel...

ister bakir, İster yüz kere boşanmış dul,

olsun ister taptığın para pul,

 hatta bin kere
bozmuş olsan da iffetini, yine gel...

yeter ki benim olmaya gel…

Bizim kapımız ümitsizlik kapısı değildir.

On kere hamile kalıp, bir kere doğurmuş olsan da yine gel...

Naz yapılacak zaman değil şimdi,

Her nasılsan, öyle gel…

Burada umutsuzluğun şiirini yazıyorum,

sıkışık zamanlara.

&&&&&&

Tam da penceremin altından geçerken
Bir kadın öksürüyor sokakta,

Bana kendini hatırlatıyor, halimi bilircesine.

Kıskanarak bakıyorum ardından girdiği eve,
Evin kapalı perdelerinde gölge oyunları :
Bir erkekle bir kadın arasında sarılışlar, öpüşler…
Takvime bakıyorum, tüketmişim zamanımı,
Umutsuzluk had safhada, şiirlere sığmıyor.

Gözyaşlarımı akıtıyorum gözlerimin içine,
Kadın çıkıp gelmiş evinden, gözlerimin içinde,
Gözyaşlarımdan dudakları tuzlanmış;
Öpüyorum, tüm umutsuzluklarımla…

bir sonsuzluk gibi yaşıyorum umutsuzluklarımı.

Umutsuzluklarım = sensizliğim,
Sensizliğim = yazgım,
Yani, umutsuzluklarım = yazgım…

Bir başka deyişle,
Bir sonsuzluk gibi yaşıyorum yazgımı…
Yani, sensizliği bir sonsuzlukta yaşıyorum…
Bir of çekiyorum, karşıki dağlar yıkılıyor,
Züğürt ağanın babası, “ben garı istirem,” diyor…

"Sen yoksun ya, gelmiyorsun ya,
artık umutsuzluğu yazmalıyım şiirlere..."