Evimizin hemen yanýndaki arsada mahallenin çocuklarý oyunlarýný oynarlardý. Kardeþim Ersin, yaþýtlarýna göre biraz çelimsiz bir çocuktu. Buna karþýn futbola karþý üstün bir kabiliyeti vardý. Bu kabiliyeti nedeniyle, kendisini daha da geliþtirmesi için kaydettirdiðimiz Þekerspor Futbol Okulundaki antrenörleri, gelecekte onun Türkiye’nin sayýlý futbolcularýndan olacaðýný söylüyorlardý.

Hemen her akþam yaptýklarý çift kale maçta, sürekli yenilgiye uðrattýklarý rakip takýmdaki çocuklardan birisi, maç bitip de daðýldýklarý vakit, kardeþimi bir kenarda sýkýþtýrarak, maçlarda kendilerine gol atmamasý için sýkýþtýrmýþ. Bunu öðrendiðim vakit yanýma çaðýrdýðým kardeþime, kendini böyle hýrpalattýðý için kýzdým. “Ayýp deðil mi, her gün kendini hýrpalatýyorsun o piçe!”

Ersin, “önemli deðil ya...” diye karþýlýk verdi. “Onun takýmýna gol atmamamý istiyor, ama ben her maçta atmaktan vaz geçmiyorum.”

“Tamam da, kendini hýrpalatmamalýsýn.”

Ýtiraf etti: “Ben kavga etmesini bilmiyorum ki, ne yapabilirim?”

“Hiç kimseyle kavga etme; ben de istemem kavgacý bir çocuk olmaný, ama onlar seninle kavga etmeye kalkýþtýlar mý da daima ilk yumruðu vuran sen ol! Ýlk yumruðu vuran, kavgayý her zaman kazanýr. Ýlk yumruðu vurduktan sonra da ikinci, üçüncü yumruklarý vur gitsin. Hatta, bacaðýnda diz kapaðý üstüne saðlam bir pis burun geçirip evine topallatarak yolla dürzüyü…” Kardeþimin, verdiðim bu dersi iyice anlamasýný istiyordum. “Anladýn mý?”

“Anladým.”

“Ne yapacakmýþsýn?”

“Ýlk yumruðu ben vuracakmýþým. Sonra da tekme tokat giriþecekmiþim…”

“Aferin, aynen öyle yapacaksýn…”

Sonra da iyi bir kroþenin, direkt yumruðun, en iyi nasýl atýlacaðýný öðretmeye baþladým. Kulaklarý çýnlasýn, eski sýnýf arkadaþým Lemi’ye abisi öðretirken duyup öðrendiðim teknikleri de öðretiyordum. “Bak bu yumruðu savurdun deðil mi? Savurdun. Tam rakibinin suratýna deðeceði an, yumruðunu bir burgu gibi döndüreceksin. Rakibinin suratýna burgu gibi dönerek vuracak yumruk…”

Akþam olup da evden çýkarak gidecekken, ayný çocuðun kardeþimin önünü kesiþine þahit oldum. Köþe baþýna sinerek olacaklarý gözlemeye baþladým. Çocuk, hafif hafif vurup tehditler savurdukça, ilk yumruðunu bir türlü idiremeyen Ersin, “yapma! Yapma bak, fena olur sonra! Vurmasana ya…” diye diye gene hýrpalatýyordu kendisini.

Öðrettiklerim bir kulaðýndan girmiþ, öbür kulaðýndan çýkmýþtý. Sinirlendim. Ne hali varsa görsün, diye söylenerek, iþe gitmek için köþeden ayrýldým.

Ersin, beni fark eder etmez, “E-e! Yeter be!” diyerek bir direkt geçirdi oðlanýn burnuna. Oðlan, yediði ilk yumruðun hemen ardýndan yediði ikinci, üçüncü yumruklarla yere yýkýldý. Ben, onlarý görmezden gelerek geçip gittim.

Ersin, kavgadan sonra bir huzur bulmuþtu. Yaptýðý kavganýn akibetini duyan hiç kimse ona külhanbeyliðe kalkýþamamýþtý bir daha…

Dövdüðü çocuðun abisi hariç tabii ki… Lise talebesi olan abi, ortaokul talebesi olan kardeþimi çevirip bir güzel pataklamýþ.

Babam eve geldiðinde kýymetli oðlunun halini görerek, burnundaki kanamayý durdurmak için uðraþan anneme, “ne oldu?” diye sordu.

Annem olanlarý açýklayarak, “Ne olacak! Evvelden dövdüðü çocuðun lise talebesi abisi de çevirip onu dövmüþ,” dedi.

Babamýz sinirden, adeta kudurmuþtu. “Koskoca oðlan nasýl dövermiþ benim oðlumu! Evleri nerede onlarýn?”

“Hemen þurada, caddede…”

“Yürü, evlerine gidiyoruz!”

Oðlunu da yanýna alýp, gösterdiði evin kapýsýna dayanmýþlardý. Kapýyý açan evin babasýna, “Bakýn beyefendi, çocuklarýmýz birbirleriyle kavga edip durmaktalar ve bu hiç de iyi bir þey deðil,” diyerek onlarý barýþtýrmayý teklif etmiþ. “Lütfen çocuklara nasihat verelim de kavga etmesinler birbirleriyle. Barýþtýralým onlarý da, birbirleriyle arkadaþca oynasýnlar…”

Adam, olgunlukla karþýlamýþ bu öneriyi.

Çocuklara, birbirlerinden özür dileterek barýþtýrmýþlar. Böylece huzur içinde eve dönmüþlerdi.

*

Müzisyen olarak çalýþtýðým pavyonda komilik yapan iki genci ellerine biraz da para tutuþturarak kardeþime dayak atan liseli oðlanýn üstüne saldým. Aslýnda kendim de halledebilirdim ya, ayný semtte birbirine düþman iki aile olmayalým istedim. Yolladýðým oðlanlar hemen ertesi günü yakaladýklarý liseliyi bir güzel hal etmiþlerdi. ,

Bunu duyan Ersin “Abi, beni döven liseli oðlan vardý ya,” diyerek yanýma geldi.

“E?”

“Yolda giderken önünü iki serseri kesip eþek sudan gelinceye kadar dövmüþler onu…”

Ona, “biliyorum,” dedim, göz kýrptým.

Hemen anladý. “Sen mi?” diye sorduktan sonraki sessizliði yýrtan bir çýðlýk attý. “Aslan abiciim benim!”

Parmaðýmý dudaklarýma götürerek susmasýný iþaret ettim. “Hiç kimse bilmesin.”

O gün Ersin’in günlüðü geçti elime. Defterinde, babamýzýn oðlanlarýn evine gidiþini aynen þöyle kaleme almýþtý:

“Mahallenin belalýsý Ahmet’’i, abimin tavsiyelerine uyarak bir dövdüm, dövdüðüme döveceðime piþman oldum; çünkü abisi de onun öcünü almak için beni öyle bir dövdü ki, gözlerimin morluðu geçinceye kadar, bir hafta sokaða çýkamadým.

Babam eve gelince, söyledim. Benim oðluma kimse dayak atamaz, yürü göster þunlarýn evini bana diyerek, bir ayaklandý ki, gidip oðlaný da babam dövecek diye sevinçten uçacaðým neredeyse. Hevesle gittik, kapýyý çaldýk. Babam onlara gösterecek þimdi diyerek, zevkten dört köþe olmuþum.

Kapý açýldý. Kapýya aðaç yarmasý gibi bir adam çýktý. “Buyrun!” Rahatlýkla söyleyebilirim ki, adam, babamýn tam iki misli.

Ayýdan beter bir adamý karþýsýnda gören babam, “Sizin çocukla bizim çocuk kavga etmiþler de… Çocuðu getirdim, bir özür dilesin de, barýþsýnlar diye…” diyerek bir kývýrttý ki, o an ben yýkýldým, babam bütün karizmasýný yitirip gözümde ufaldý, ufaldý, küçücük kaldý…”

*