Yol Uzun Gönül Bedbin

Tütsülenmiş küf kokan gecelerin

Sırnaşık ve yalıtılmış yalnızlığında tanıdım

Pek çok şeyi nazarında ömrün

İzi mi kaldı geride

Yoksa isi mi o süs bulutlarının.

Aheste aheste süzülürken

Ömrün kıyısından,

Nasiplendiğin miydi yoksa

Seni bu denli müşkül kılan?

Kim bilir, belki de sefil sıradanlığıydı

Hayatların hatta yok kılanların

Esrik ve yüklü niyazlarında

Can bulan nice söylence.

Bir dert ya da bin elem

Sonu gelmez iken

Kim bilir neyin nesi…

Menzilden çıkmıştı görüş alanım:

Sırça köşkümde, üç beş sağaltıcı imge

Bir sarnıcın dibinde

Teyakkuzdaydım gündüz gece.

Sükutum ikrardan gelmese de

Korumaktı suskunluğu,

Sığınmaksa İlahi Adalete

Tefekkürde gönül

Derde derman bellediğim dualar.

Efsunlu bir gece,

Ekseni kayıp akla zarar evren.

Nezdinde iyinin kötünün

Külfetli alabildiğine seyri alemin.

Sessizliğin ihraç edildiği

Korkulukların gölgesinde

Düş bildiğim her edimin

Yeknesak evresinde…

Gönlün rabıta ile olan hizası

İken içine düştüğüm telaş,

Pür-nakıl içimdeki o çocuk

Salkım saçak saçları

Nasıl da ruhu pejmürde

Yalıtılmışlığın hüznü çevrelerken

Beyaz yüzümü.

Koruk düşlerimin sancısı mı ya da

Gönlün dermansızlığı kadar uzak

Her bir adımda

Fısıldarken adımı usulca

Koyultulmuş her bir vicdan:

Yeti bildikleri köhne varlıkları

El ele verip de beni yok saydıkları.

Ne gam, demek içten içe

Mademki koymuşum başımı

İhsan bellediğim Hak kapısına

Efkar bilmem damıtılan her bir gıybeti

Hüznü de yaşarım sevinci de kendimce

Değil mi ki beşerim

Nasıl inkar ederim aslımı

Ve gerçek yüzümü

Yol uzun gönül bedbin

Elbet diner rüzgarın sesi

Yeter ki sakla sen içindeki nazı

Ve şükür bildiğin o niyazı.