Hikmet İ İlahi

I.

Şiir yazar ilahlar.

Hikmet-i ilahi!

Muhteşem antik doruklardan bakıyor ilahi gözler;

duy diyor, 

sağır kulaklar bile duyuyor davetkar şiirlerin sesini!

 Aşk,

ıssızlığın ortasında sese duyulan özlem kadar özleniyor.

Aşkın kelebek kanatları kaderin gösterdiği yöne savruluyor.

Güneş'ten başka ne aydınlatabilir içimi?

Sokak lambaları mı?

O'nun dönüşü mü?

Mümkün mü?

Ne mümkün?

Ne?

Aşk mı?

Aşk ne?

Yaşadığınız absürt beraberlikler mi?...

Onlar, abesle iştigal edilen saçma sapan aşklar...

Ne için?

Yanımdaki bu insan aşk mı?

Değil mi?

Ne?

Ne değil?

Ben bir yaşam mıyım?

Yaşam...

Yaşamak...

Yaşamın neresinde adımlarım?

Kapalı kapılarla hapsedilmeden yaşamak mümkün mü hiçliği?

Hiç bir yerinde mi?

O halde ben de giderim işte hiç bir yere...

Hoşça kalın!

kaderim  ilahıyla baş başa, şiir yazıyorlar...

şışşşt!...

rahatsız etmeyin!

gidin, kuru gürültünüzü başka yerde oynayın!

II.

Odamın her duvarını simsiyah boyadım.

Siyah perdeler,

siyah bir halı

ve ülkemin geleceği kadar karanlık bir ayna...

Tüm karanlık düşüncelerimi içime aldım.

Ve onlarla kararttım hayatımı.

Kaç cinayetim faili meçhul kalmışsa,

Cumhur Başkanlığı Senfoni Orkestrası eşliğinde

huzuruma seremoniye çıkacaklar az sonra

ve karanlıklara sinişimi

onlar için çektiğim vicdan azabından sanacaklar.

Bu ketum duruşum vicdan azabından değil ki!

Yüreğimde uçuşan kelebeklerin duygusuzluğu dünyamı karartan!

Bu karanlık duygusuzluklarla çöküyor insan...

Artık ağır siklet bir halter gibi kollarım

ve Somali'li bir yoksuldan daha güçsüz.

Onları toplamam bu bitik halimden yararlanarak, 

benimle bir an önce hesaplarını görsünler diye...  

Ey, yoldan çıkmış aşkların ilahı,

ruhumun direncini kır artık!

Uyumak istemiyorum ben,

sadece ölmek istiyorum!...