Büyük Þehir Belediyelerinin en önemli kazýklarýndan birisidir "Halk Otobüsleri"...  Kamu Hizmeti alamayýz, zira daha çok minibüsçülük zihniyetinin hakim olduðu  bir uygulamadýr.  Ýnsanlara kucak kucaða yolculuk yaptýrýlýr ve tabii ki, sapýklarýn hiç birisinin kucaðý boþ kalmaz. Bir de, "ördek avý" diye bir adý vardýr bu zihniyetin. "Yollarda yolcu kalmasýn, arkalara doðru ilerleyin beyler!" çýðýrtkanlýðýnda fetbaz bir þoför, durak olmayan yerlerden de müþteri (pardon, ördek) toplayarak bir durup bir kalkar...

Öykümüz de iþte bu dur kalklardan birinde baþladý.

Mavi beyaz halk otobüsümüz caddenin en saðýndaki þeridinde þehir içi hýz limitlerini aþmadan aðýr aðýr ilerliyordu; dersiniz ki, acaba otobüse deðil de kaðnýya mý bindik? Öyle yani...

 Caddeye çýkýlan sokaklardan birinden el sallaya sallaya koþturan vatandaþý gören þoför  bastý frene! Tabii ki, kucaklaþan kucaklaþana! Benim nasibime de arkamdan kucaklandýðým bir babayiðit kucaðý düþmez mi! Neyse, daha fazlasýný kurcalamayalým!

Koþup gelen vatandaþ kapý boþluðunda istifli bedenlerin arasýna sýzmayý baþarýnca otobüs yeniden hareket etti. Gelin görün ki, daha bir dakika geçmemiþken, son anda bindirilen bu vatandaþýn kafasýna da koca bir kadýn çantasý indirildi. Çantayý adamýn kafasýna indiren kadýn, altmýþlarýný yaþayan, dirheme vursan kýrk kilo çekmez, kibrit çöpü gibi biriydi. Pantalonun paçalarý içlerinde bacak yokmuþçasýna foldur foldur sallanýyordu. Sýrtýndaki erkek gömleðini andýran sol ilikli gömleðinin önünde memeyi andýrýr bir þiþkinlik de göremezdiniz; sanki meme kanseri olmuþ da aldýrmýþtý onlarý... Kadýnýn yüz yirmi beþ desibellik sesi, stereo hoparlörlerde patlayan gitar, org, bas, davul karýþýmý bir orkestra gürültüsü gibi otobüsü zangýrdattý.

"Ellerine hakim ol, hayvan herif!"

Herkes, o sesin bu vücuttan çýkýp çýkmadýðýný merak ederek kadýna bakmaya baþladý.

Ýtham edilen son yolcu korktu, mosmor kesildi. Kem küm ederek, ben bir þey yapmadým türünden bir þeyler söylemeye çalýþýyordu, ama dinleyen kim?

Kadýn, þoföre dönüp, onu da azarlamaya baþladý. "Bu sapýk herif popomu çimdirdi! Niye alýyorsun bu sapýk herifleri otobüse, kardeþim!"

Þoför, dedim ya, fetbazýn birisi, "hangi popoyu? Senin arkanda popo mu var?" deyiverdi.

Bu espri ben dahil, olayý izleyen herkesin pek hoþuna gitti. Otobüsü bir kýkýrdama sesi sardý.

Kadýnýn kýrýþmýþ amerikanbezi suratýndan alevler sýçramaya baþladý. "Ne demek arkanda popon mu var demek! Elbette var! Beðenemedin mi?"

"Beðenemedim!"

"Terbiyesiz!"

"Terbiyesiz babandýr!"

Kadýn taciz edilmekten çok þoförün bu tavrýna öfkelenerek, koca çantayý bu kez de onun kafasýna doðru savurdu, ama þoför anasýnýn gözü dedik ya, kafayý kolayca kurtarýp, otobüse bir kazýk firen daha çekti. Otobüs olduðu yere çakýlýp kalýrken arkamdaki babayiðit de beni bir kez daha kucaðýna almaz mý? Bu seferki bir hayli sert olunca, "ohha!" deyiverdim.

Adamcaðýz, "pardon!" diyerek toparlanmaya çalýþýrken,

"Pardon çýkalý beri, ayýlar otobüslere doluþtu!" diyerek kýzmayý sürdürdüm.

Adam, bir ya sabýr çekip, "orucum kardeþ, bozdurma bana orucu þimdi!" diyerek benden uzaklaþmaya çalýþtý. Kendi arkasýndaki yaþlý adama, "amca, geç benim yerime! Yer deðiþelim," diye ricada bulununca, yaþlý adamdan red cevabý aldý.

"O ipne bana da bulaþýr sonra, kusura bakma evlat!"

Ýbne dediði bendeniz oluyorum! Okuldayken Ýsmail Hakký olan adýmý evraklara 'Ý.Hakký' þeklinde kaydettikleri için arkadaþlarýmýn bu kaydý "Ýbne Hakký" diye yorumlayarak beni kýzdýrmaya çalýþmalarýndan bu yana geçen yirmi senede ilk kez biri bana 'ibne' demiþti. Ýhtiyarýn ithamýný duymazlýktan gelerek, önümde dikilen genç kýzýn omzuna dokunup, "bacým, mümkünse yer deðiþelim seninle!" dedim.

Genç kýz merak ederek,  "Neden?" diye sorunca,

Saf saf, "bu herif otobüsün her ani freninde beni kucaðýna alýyor," dedim.

Bu sözümden sonra kýz yer deðiþmeyi kabul eder mi?

"Senin popon benimkinden daha mý kýymetli?" diyerek beni reddetti.

Kaderime razý olarak, babayiðidin önündeki yerimde mecburen dikildim, kaldým; fakat arkamý azami titizlikle kollamayý da planlamayý ihmal etmedim.

O arada fetbaz þoförümüz de, el frenini çektikten sonra, adeta, 'süperman'laþarak kadýna doðru bir uçtu, fakat, kadýna eriþemeden aradaki insan duvarýnda asýlý kaldý.

Kadýn onun kafasýný hemen burnunun ucunda görünce ikinci hamlesini gerçekleþtirerek çantayý bu defa tam yerine isabet ettirdi.  Bir yandan da, "hadi gel aþaðýlýk herif! Gel de göreyim seni!" diye baðýrarak cazgýrlýða devam ediyordu.

Zavallý þoför et duvarýnýn arasýna inemiyordu bir türlü, öyle havada asýlý bir iki yumruk salladý kadýna, ama havayý dövebildi sadece.

Kadýn, kadýn deðil tüy siklet boks þampiyonu sanki, öyle bir direkt çýktý ki þoförün burnuna, kanamaya baþlayan burun omuzlarýnda askýda kaldýðý adamlarýn üstüne baþýna kan sýçratmaya baþladý. Sanki onu omuzlarýna alan altýndaki adamlarmýþ gibi, "indirin ulan beni aþaðýya!" diye baðýrmaya baþladý.

Adamlar ne yapsýnlar, þoförü elden ele dolaþtýrarak inebileceði bir boþluk bulma gayretine giriþtiler. Tüysýklet kadýn boksör bu dengesiz halden yararlanarak þoförün iki gözüne iki yumruk daha geçirdi. Sanýrdýnýz ki, adamýn gözlerini elindeki bir fýrçayla mora boyadý; anýnda kan oturdu adamýn gözlerine!

 Þoför, tepelerden bir süre dolaþtýrýldýktan sonra þoför mahalline kadar götürülüp koltuðuna. Bu kez taktik deðiþtirerek otobüsü hýzla hareket ettirip sürmeye baþladý.

"Hop! Ýnecek var hemþerim!" baðýrýþlarý arasýnda otobüs duraklarý geçiliyor, inmek isteyenlerin inmesine izin verilmiyordu.

"Dursan ya, len, þoför!"

"Duramam hemþerim! Bu karýdan davacýyým!"

"Bize ne davacýysan be! Bizi indirdikten sonra ne pok yiyeceksen ye!"

"Olmaz hemþerim! Siz de þahitlik yapacaksýnýz!"

"Hayda... Ayýkla pirincin taþýný!"

Çarþý karakolunun önünde gene kazýk bir firen! Bu defa da arkayý kollama derdiyle kendimi boþ býraktýðýmdan, üstüme hamle eden oruçlu babayiðitle birlikte önümdeki genç kýzýn üstüne çullandýk! Allahtan ben kýzýn hafif arka güzergahýnda kalýp, ön güzergahýna babayiðit denk geldiðinden kýzýn cevabi tokadýna o maruz kaldý. Ama ne tokat! Tokadýn çýkarttýðý "þýrrak!" sesi o gürültü patýrtý içinde bile ortalýðý inletti. Tam babayiðidin yediði tokadýn keyfini sürmeye baþlamýþtým ki, kýz kývrak bir grekoromen güreþ oyunuyla önümdeyken arkama dolanýverdi. Tam iki puaný alacaktý ki, elini pantolonumun cebine daldýrarak hile yaptý. Pantolon cebine el daldýrmak bu kadar mý çaktýrmadan yapýlýr yarabbi! Samimiyetle söylüyorum elin _ya da, el parmaklarýnýn_ cebime girip çýktýðýný hissetmedim bile! Cepten para çektirme konusundaki tecrübemden dolayý kargaþa baþladýðý andan itibaren gözlerim (bilinçli olarak deðil) iç güdüsel olarak sürekli paralarýmýn bulunduðu pantolon cebimin üstünde takýlý olduðundan, kýzýn elinin o iki saniyelik anda cebimden paralarý çekip avucunun içinde kamufle ediþini gördüm. Hemen yapýþtým bileðine! Bükerek hem kýzý, hem kolunu önüme alýp sýký sýký sarýldým.

"Cebimden paralarýmý çekiyordu bu kýz! Yakaladým! Gördün deðil mi kardeþ?" diyerek oruçlu babayiðidi þahit tutmaya çalýþtým ama, o bir þey görmediðini söyleyerek þahitliði ret etti.  "Ulan, yalan söyleme! Orucun bozulur bak!" diyerek gördüðünü itiraf ettirmeye çalýþtým. Bir taraftan da kýz elimden kurtulmaya çalýþtýkça kolunu daha çok bükerek canýný acýtýyordum ki,

"Yavaþ ulan! Kolumu kýracaksýn pezevenk! Býrak kolumu," diye küfürler savurmaktaydý.

Oruçlu babayiðit bir kez daha, ben bir þey görmedim, diye ýsrar edince, "yemin et ulan!" diye çýkýþtým. "Yalan yere yemin etme, oruçlu aðzýnla çarpýlýrsýn, ona göre!"

"Valla billa biþi görmedim ben!"

"Yuh! Yalancý! Allah baba seni bi taþ etsin de gör gününü!" Bizi seyretmekte olan bir kaç kiþiye yöneldim hemen. "Siz gördünüz b u kýzý paralarýmý yürütürken yakaladýðýmý, deðil mi kardeþler?"

Bunu sorduðum herkes anýnda sýrtýný dönmeye baþladý.

Bari ben de paralarýmý geri alayým, diye düþünerek kýzýn avucunu açmak istedim.

Kýz açmamak için direnirken, "býrak ulan paralarýmý! Ýmdat! Yardým edin bana abiler, ablalar, bu herif gasp yapýp paralarýmý çalýyor!" diye baðýrmaya baþlamasýn mý?

Aman Allah'ým! Hem de gasp etmekle suçluyor beni! En az on beþ sene hapis demek bu!

"Ne gaspý lan! Cebimden çektiðin paralarýmý geri alýyorum ben!"

"Nerden senin oluyormuþ, benim paralarým onlar!"

"Býraksana kardeþim! Kýzcaðýzýn paralarýný almaya utanmýyor musun?"

Oruçlu babayiðit beni tutup bir çekti, kýz anýnda boþa çýktý.

Kýzýn hemen avucundaki paralarý saymasý gözümden kaçmadý. Tabii, paralar benim dediðine göre kaç lira olduðunu da bilmesi gerekiyordu.

Paramýn hepsi dört yüz yirmi liraydý, onunla dalga geçerek, ona,  "saymaya uðraþma boþuna! Ben deyivereyim, hepsi dört yüz yirmi lira!" diye seslendim.

"Attýn ama, tutturamadýn! Burada üç yüz lira var! Gördün mü, kaç lira olduðunu bile bilmiyorsun daha; bir de benim diyorsun," diyerek sallaya sallaya etraftakilere üç tane yüz liralýðý göstermeye baþladý.. Bir taraftan da, "gördünüz mü, abiler, ablalar, gaspçýyý!" diyerek þahit toplamaya çalýþýyordu. O arada yüz yirmi lirayý nasýl yok ettiyse helal olsun

Bana þahitlik yapmamak için kýçlarýný dönenlerin hepsi, baþladýlar, "gördük, evet," demeye.

Kendi kendime, "poku yedin oðlum Ý.Hakký!" diye söylenmeye baþladým.

Karakolun içinden çýkýp gelen bir düzine polis refakatinde tek sýra karakola sokulmaya baþladýk.

Baþ komiser kalabalýðý karþýsýnda görünce þoföre, "niye getirdin bunlarý?" diye sordu.

Þoför, "bu karý beni vazife baþýndayken dövdü komiserim! Görüyorsunuz halimi! Davacýyým ondan! Bunlar da þahidim," diyerek tüy sýkletten davacý olunca,

Tüysýklet de ondan ve çimdik attýðýný isnat ettiði adamdan davacý olduðunu söyledi. " Ben de bu ikisinden davacýyým baþ komiserim! Bu adam popoma çimdik attý. Bu þoföre dedim li, bu adam popoma çimdik attý, dedim. Bu þoför de dediki, sen de çimdiklenecek popo mu var da atsýn sana çimdik, dedi." Baþ komisere poposunu uzatýp, " siz söyleyin baþ komiserim, bu popo deðil de, ne?"

Baþ komiser kadýnýn haline gülmemek için, ciddiyetini muhafaza etmeye çalýþarak,  koridorda ayakta dikilen yolcularý sorgulamaya baþladý. Meðer o kýsa yolculukta insanlar bir birleriyle savaþ yapmýþlarda haberimiz olmamýþ.

Baþ komiser kime sorsa, biri diðerini göstererek,

"Bu bana pandik attý! Davacýyým!"

"Bu beni mýncýkladý! Davacýyým!"

"Bu beni öptü! Davacýyým!"

diyordu.

Yaný baþýmdaki yankesici kýz, "ben de senden davacý olayým mý, he?" diye fýsýldayýnca, ona yalvararak, dil dökmeye baþladým:

"Aman bacým, gözünü seveyim, paralar ananýn ak sütü gibi helal olsun! Davacý olmayalým birbirimizden!"

Kýz merhametli kýzmýþ. "Tamam bu defalýk affediyorum seni!" diyerek beni on beþ sen e mahpusluktan kurtardý.

Oh be!