Üvey Baba

Yoksuldu yaşantımız, fakir bir aileydik

Güller yetiştirirdik pencerelelerimizde

Unutmuştuk gülmeyi, çekilmez bir çileydik

Aç yatardık çoğu kez, üzülmezdik gene de

Bir adam geldi eve, bilmiyorum neyimdi

Annemin çocuğuydum, o benim her şeyimdi…

Bir adam vardı evde, üvey baban dediler

Bir işte çalışmazsam, her gün beni döverdi

Hiç sevmiyordu beni, annemle evliydiler

Her akşam içkiliydi, annemi çok üzerdi

Bir gün büyürsem eğer, dövecektim adamı

Bırakmazdım elinde, alacaktım anamı

Bir adam vardı evde, hastalıklı biriydi 

Muhtaçtı bakılmaya, vücudu dermansızdı

Yataklara düşmüştü, lakin çene diriydi

Sanki evin sultanı, ne var ki fermansızdı

Tutsaydı çenesini, sokağa atılmazdı

Herkes bilse aslını, lafımız yapılmazdı…

Adam evden gidince, dünyamız bize kaldı

El ele verip gene bulduk huzurumuzu

Ayakta kalmak için, iş güç bir telaş aldı

Hatadan ders aldık, gördük kusurumuzu

Üvey baba sığıntı, mutluluğu bulamaz

Hiç kimse darılmasın, zorla güzellik olmaz