Soluk Bir Gülün Ölgün Yaprağında

Ilıman memleketlerin uzak yakalarında

Eremediğim yüreğinin son kıtasında saklı

O hezeyan o kayıp sarkaç:

Devindikçe nükseden bir kımıltı

Gölge ettikçe evren

İçinde kaybolduğum hülasa bir yanılgı.

Gönül dilimdeki o kekremsi tat,

Kabul buyurduğun nasıl bir inat:

Anlamsız mecralarda kaybolmaksa

Yetememek zaman zaman sol yanıma

Vakur çırpınışların mecali anlık bir edimle

Mademki denk gelmiş kırılgan mizacıma

Sanır mısın ki uzağındayım aşkın

Sandın mı doğru söyle,

Varlığımın atlasında saklandığım o kırık sarnıcı.

Bir elem bir neşe,

Kâh bir seyir kâh bir bilmece,

Soluk bir gülün ölgün yaprağında

Sakladığım yürek sesinin duyulmaz niyazında.

Bir ikilem tümden gelen

Belki de bir hezeyan ara ara nükseden:

Kırık bir notayım adeta

Bilmediğin o kayıp şarkıda.

Hüzne meyletmişim bir kez

Şafak sökerken gönlün çektiği son rest.

Ahkâm kesemem sanma ki söylediğim yalan,

Gölge mi ettim de dilediğin bir ihsan,

Ne umdum ne buldum ey vefasız,

Sorup sormadan verdiğin hüküm

Sanma ki bedelsiz.

Bir zerreyim bir bulut,

Bir gölgeyim nazarında yine de saklı en derinde

Dünden yarına sayısız umut.

Bir evrim belki bir naz,

Yürek teline değdikçe mızrap

Dilimde bin bir sitem onca naz.

Mihrap bellediğim ömrün kalan yarısı,

Verdiğim sessiz kayıpların son rotası:

Pervane misali dönendiğim yürek yarası:

Bil mukabele, desen de ersek aşka,

Gönül bu, aldırma desem bile;

Sen, sen ol sakın kanma.