Sen Ölüm Ben Öksüz

Birazdan son söz de sarf edilecek.

Betimlenecek öksüzlük yaftası…

Hicap, ar ve daha çok utangaçlık,

Yapışıp kalacak sıkıntılarıma.

Bensiz geçireceğin her mevsim sende, kış kalacak

Geri dönüşün imkânsız

Sen ölüm, ben ise öksüz…

Elimde kazma kürek,

mezarlıklar kazıyorum

Her mezara gömüleceğim

ve sana öyle ulaşacağım sanki…

Dikiyor bakışlarını yılanlar,

Dolanıyor ayaklarıma kollarıma.

Çekiştiriyor…

Kefenini giyiniyor bedenim

Bembeyaz

Eğiliyorum,

Seni çiziyorum rengârenk,

Sarılıyorum,

Öpüyorum, dudaklarım acıyarak…

Özneyim her mısrada.

Yılanlardan kurtulmuşum, vazgeçmişim işte;

Haris, obur yılanlardan…

Bir kadeh rakı içeceğim bunun şerefine belki

Biraz da beyaz peynirle kavun…

Seni aradım mezar mezar,

Sen ölüm, ben öksüz…

Geri dönmeyeceksin belli.

Bu yorgunluktan sonra biraz uyuyacağım,

Dahası gece gece, koca bir boşluğa dönüşmüş içimde

kendi rüyamda göreceğim seni …

İşte başladı,

Betimlendi öksüzlüğüm

Hicap, ar ve utangaçlık sarmaladı her yanımı.

Ayrı kaldığımız her mevsim kış kaldı sende

Geri dönmeyecekmişsin ölümünden

Öksüzlük gene şarkılarda çığırıyor.

Ben öksüz kaldıkça belli ki sonundayız şarkıların…

Zaman çoktan şaşırttı hepimizi,

Erken gitmenin telaşı mı,

Ya da gidememenin tedirginliği mi,

Hangisi?

Sol yanı heba olmuş bir gövdeyle, kalamıyorsun pek fazla

Şairin gücü yetmiyor paralanmış yürekleri onarmaya…