Med Cezir Akşamları

Kalabalık yitişlerin, münafık kelamların yok saydığı

Hiçlik yüklü trenlerin taşıdığı

Küçük bir çocuk kadar pür neşe

Faklılığın yoksun kıldığı

O türetilmişlik tüketilmişliklerden arda kalan

Ve ansızın sırıtan bir mecalsizlikle

Kıble bildiğim yörüngemde konuşlansam da

Koşutlu imgelerin farkına varıp da yüzü suyu hürmetine

Şu kırılgan şarkıda devinen adım kadar.

Sitemkârım altı üstü

Devingen bir ruhun kıyısında arda kalan bir ardıç kuşu

Kadar ürkek mizacım:

Yitip gitmelerin ertesinde nail olamadığım ne varsa,

Sünepe bir korku kadar önyargılı

Hele ki o çatık kaşlarımın ardına gizlenen gözyaşlarım,

Hükümranlığında kırık bir lehçenin tasarrufunda

Üç beş sakil tümce:

Saklı bir yitim, gözü pek bir edimde

Peyda olan sancılı bir ölüm:

Doğmak gecenin erdiği sabahta

Yine de eremediğim o yaka

Her daim ayrılık yüklü med-cezir akşamlarında:

Kırık bir güftenin dibinde

Adlandıramadığım bir ön yargı kadar akla zarar,

Külliyen yalan aşka dair nükseden o tükeniş

Bir kez mihrap bellemişken makamsız bir ayrılığı.

Kanatılmış hezeyanların bileşkesinde

Soluklandığım kıtaların ilk hecesinde:

Devindikçe noksan kılınan

Yine de rağbet ettiğim rahvan bir yalnızlık:

Kıdemli hükümlerin soldurduğu çiy tanecikleri,

Hükümranlığında onca gel-gitin

Nükseden aşk tanrısı:

Var oluşun hegemonyasında savsaklarken kırık mizacını

Yeti bildiği o dirayetsizlikte saklı aslında

Başa dönüp çıktığı o yörünge,

İzbelerin durakları ihlal ettiği

Hükmü yitik bir cümlenin son harfinde gizil:

Hele ki o girizgâhta tüten aşk ateşi.

Kırılgan büyüsü sararken başımı

Efkâra rest çekip konuşlandığım engebelerin kıyısında

Bir nebze de olsa ödün vermezken

Sıyırdığım dönemeçler

Kaygan zeminleri bilediğim bir bıçağın sırtında yaşamaksa

Düşen payıma:

Gönülden kocaman bir Eyvallah

İstifli yetilerin durağanlığında

Sığındığım gök kubbe.