İşkence

İşkence çığlıkları ıslak ve kokuşmuş

Bütün duvarlar kapatılmış güneşe

Dilim lal kesilmiş, konuşturamıyorlar

Baba, oğlun direniyor sadist kahpelere

Gözlerimden akan yaş değil, kan

Birkaç kılcal damar patlamış atılan yumruklardan

Ayakta kalmakta zor ya, askıdasın kollarından

Baba oğlunla gurur duy, laf alamıyorlar ondan,

Dört duvar içinde çiş kokusu, bir de ben

Ettiğin büyük abdest alınmıyor yerden

Göz kapaklarım mecalsiz, kapanıyorlar birden

Baba, az sonra gelirler, uyumalıyım hemen

Götürdükleri yerin kapısında ‘kalem’ yazıyor

Soluk ve gösterişsiz bir ışık, aydınlatıyor ‘kalem’i,

Kalemi ve kağıdı, bir tutam hava diye haykırıyor, 
Baba bir ışık sızıyor eşikten, güneş feryad ediyor.

Oturtuyorlar bir iskemleye, hasrettik birbirimize

Ayaklarım prangasız, bileklerim kelepçesiz

Odanın,renksiz duvarların isnatı delilsiz kalıyor. 

Baba, serbestmişim, memur beyler öyle diyor…