Yad Ettim Hüznü

Yüz görümlüğü sevdalarda, o kayıp imgeleri

Sırdaş bildiğim kış akşamları:

Yeknesak hüzün,

Tütün kokan odalarda,

Öylesine bir ömrün demli kıyılarında

Ne varsa yalıtılmışlığın

Günü birlik elem yüklü kıblesi iken

Yüz sürdüğüm.

Miracım sadece tefekkür ve alabildiğine;

Derin sarnıcında yükümlü bağımlılığım iken,

Her rast geldiğimde

Ellerim uzanır boşluğa kifayetsizce.

Mihrak dolu yankıları yoldaş bildikçe gönül,

Arsızca sırıtsa da ölüm:

Varlığın teamülünde kırık bir tebessüm,

Belli belirsiz çehremde dolaşan gölgeler.

Koyultulmuş kuytularında süregelen sefası

Kul bilip kucak açan anlamsızlığa.

Yan gelip yatan devran seyreldikçe:

Ne çok tahakküm ne çok edim,

Sırdaş bildiğim hidayet yüklü varlığında

Anbean solmak kadar beyhude,

Mızrabı kırık bellemişim bir kez,

Yine de çalmaktan geri durmadığım

O yarım şarkı,

Haznesine yığsam da gönül gözüm yorgun,

Sevda bilip de payıma düşen derin bir elem.

Yâd ettim hüznü,

Kırık ömrün kıyısında paye vermiştim oysa:

Ne depreşen ne közlenen

Anlık sarkacın himayesinde o döngü.

Konup konduracağım tek bir buse

Yürekteki silik maziye,

Anlamlandıramadığım temsili bir sahne:

Başrolünde kıyamet,

Kim bilir, neler neler hüzne delalet.

Kırık yargılarda nükseden o hibeli dokunuşu

Kıdemli hüzünler depreştikçe

En dibe yığılı.

Hükümranlığında gölgelerin

Sığındığım kalbi o nüktedan seyrin,

Noksan yine de her daim sol yanım:

Kıpraşan imgeler ne ruhsuz ne de yoksun.

Riayet ettiğim salkım saçak duygular,

Sone ermeden küllenen

Dalgaları emsalsiz süre gelen yeknesak

Bir şarkının kırık namesi;

Gömdüğüm en derinde

Aşkı hidayet bildiğim.

Varsın kırık hükümlerde anılsın ismim:

Hücreleri kaygan ve yüreksiz demli üzünçlerin,

Hoş bir rabıtada asılı kalmaksa

İnkâr edeceğimi sanma aslımı,

Asılsız rakımda devinen mademki şu gönülsüz devran,

Sanma ki koyulmakta düşlerin

Hanidir demlendiğim ömür yettiğince.