Bir Kış Daha

bir karakış daha bastırdı,

hala gelmeni bekliyorum.

kar yolları kapattı;

kızmıyorum kara,

kızmıyorum karakışa...

tüm zorlukları aşıp

gelmiyorsun

işte kızdığım bu…

gelmediğin için kederliyim

her yer muzlim

her dem inziva

her düş mağmum

her gün beklemekten ihtiyarladım mı, ne

her gün biraz daha azalıyor

yetenek ve temayüllerim.

neden bu nefret, bu inat?

bilemiyorum

sıkılıyorum

sıkılıyorum artık

anlatamıyorum…

beklerim sonsuza kadar,

bu kış ve bütün kışlar beklemeye alıştım

gelmiyorsun diye küsemiyorum, belki gelirsin;

belkilere tutunarak,

yüreğimi yeni bir umuda taşıyorum

beyaz çiçekler yağıyor sokağa,

katrilyonlarca çiçek,

hiç biri diğerinin aynı değil,

hiç biri diğerinin aynı olmayan parmaklar

dünyada ne kadarsa o kadar,

işaret ettikleri her yerde beni gösteriyorlar,

hep beni...

ben duygulanmışım iyice, ağlıyorum...

uzun bir kışın hemen ardından gelmiş

yeni bir kışı daha yaşıyorum ağlatarak,

çocukça kederlerimle özlemimi yoğuruyorum

ve bir kış daha yüreğimi umuda taşıyorum...

biliyorum, gene gelmeyeceksin,

belki de geleceksin

beni görmeyeceksin

belki de görmezlikten geleceksin

gene çocukluk bayramımı salıncaksız geçireceğim

üşüyeceğim

yaşlanacağım

çirkinleşeceğim

ağırlaşacağım...