Gün, kýsrak ve devrik acýlara yükledikçe rahmeti

Ve tedirgin lehçemde çöreklenen tortusu

Ölü imgelerin…

Hanidir medet umduðum, gönül koyduðum

O zimmetli katran gözlerine hasret koþtuðum

Ve güdümünde ucu kýrýk pergelin.

Nazenin týnýsý o devingen belleðin,

Bir ucunda gölgem ki sarkacý kýrýk hepten

Tüm koþullanmýþlýðý arz-ý endam ederken

Gönülsüz notalarýn,

Dizlerimi kýrýp da dayamýþken baþýmý rahmine

Toz bulutlarýnýn, bir bir peyda olur

Ölü sevinçler ta ki dilimde o kekremsi tat

Ve günü birlik teselliler kadar akla zarar.

Ümmeti kayýp bir þehir iken aziz ruhlarýn töhmeti

Kadar asýlsýz mý yoksa þu ölgün yýlýn son vuruþu:

Demli acýlar ezelden, tesellisi yürekte saklý

Mecalsizliðimin yortusu, gýyabýnda merkezin

Döne dolaþa rahvan adýmlarýma þart koþtuðum.

Zaman mý suçu yüklenen, gönül mü gýybeti edilen

Belki de hiçsizliðimin yüzüne hürmeten

Taþ kesmiþ kalpler nazire ederken ömre

Kavþaðýnda gömülü aþklar iken rast geldiðim

Belli ki yokluðunun tecellisi þu kaypak cümleler:

Ne bir nazire ne bir menkýbe:

Altý üstü satýlmýþ ruhlarýn hepten inik kepenkleri

Yine de asýlý tehditler uçuþurken havada.

Meylettiðim dirayetsizliðine çelme takan lehçelerde

O tutukluk haricinde tutuklu kaldýðým

Bir ömrün penceresinde aþka þart koþtuðum

Ölüm kadar baþa bela bir zikir.

An’ýn o raptiyeli ve münafýk dokunuþu kadar zalim midir yar,

Yâd ettiðim aþký zimmetliyken ezelden,

Tevekkülden ibaret þu hoyrat ömür.

Ýkbalini temsil ettiðim gönülsüzlüðümde teðet geçerken

Evrene belki de vakýf olduðum sevginin tekelinde,

Haczine meylettiðim sýrdaþlýðýna biçtiðim kýlýfa

Emsalsiz bir dokunuþla serildiðim boydan boya:

Hepi topu bir metre kefen:

Yarý gelinlik yarý gurbetlik mademki çýktýðým yolculuk.