En Yaralı Sağanak

Gönül rütbesi sökük bir sancak

Ve hayli derbeder bir köle hele ki;

Yitip gidenlerin ardından nöbete durduğum her gece

İken kıblesi ömrün yine de en münafık serzeniş

Belli belirsiz bir gidişatın peşi sıra

Ve sığındığım iklimsiz yarınların mertebesinde

Kayıp bir dengime rast gelirim de,

Körelir şu hezeyan.

Yine de rücu ettiğim en kıdemli sancı,

Minvali ölümsüzlüğün ve sapır sapır dökülürken

En yaralı sağanak gün bitiminde.

Nasıl da bir tecelli şu isyanı yüreğin

Sandığımdan çok öte bir sihirde kaybolduğum,

Kıyamı hidayetin ve nazenin bir yoksunluk

En harcı âlem gölge peşimde sürüklediğim,

Yine de sür git bir asalet en yakışan gözyaşıma,

Göstermeden sağ sola, kaynarken içten içe.

Açık bir kapıdan içre, medet umduğum

Bir gök kubbe kucaklayan o düş bekçisi imgelemin

Tuzağında kıstırılmışlığım kadar ayan beyan.

Sakil bir nota yüreğin sesi,

Sefil bir yoksunluk altı üstü

Ve en kıdemli sancı ardından gidenlerin,

Dolmayan bir milat her nasılsa

Kayıp rotamın girizgâhında biriken o isyan.

Serkeş tınısı mı yoksa mağlup düşlerin

Ezelden beri kayıp bir istilada esir düşen

En bariz temettüsü iken

Mihrap bellediğim hidayette soluklandığım;

Anlık bir molada sükûtu hayale uğramak da olası,

Düşkün bir imgenin en müşkülpesent sarnıcı

İçinde devindiğim tümsekten çok yukarı

Bir var oluş.

Devinimi kayıp bir ömür kadar kıymete binen

Çoğunun nazarında ve seslenirken

Çok uzaklardan aşkın şarkısı,

Ahenginde kaybolduğum en kıdemli dostum,

Paylaştığım mizacı yürek yaşımın,

Belli belirsiz başımı yasladığım

Hele ki içimde biriken onca yas’ın nazarında

Gömüt bildiğim bir imgeden ibaret,

Yine de peyder pey tükettiğim ve tüketildiğim

Münafık bir aşkın perde arkası.