Yorgunum

Hayallerim, temayüllerim , tüm rüyalarım

gene çalındı uykularımdan.

Gecenin korkunçluğu ortasında

yemyeşil bir örtünün karanlık gölgesindeyim;

her şeye rağmen,

uyumayı sürdürmek çabalarım gereksiz.

Öyle yorgunum ki,

pes etmeliyim,

teslim olmalıyım,

her kim teslim alacaksa, ona…

Öyle Azrail'e filan eyvallahım yok,

adam gibi biri olmalı teslim alan...

Bazen yaptığım gibi

iskelede bağlı duran küçük tekneme ulaşmalıyım;

onun sakladığı bir şişe rakım ve oltalarım var.

Çok açılmaya gerek yok,

şöyle beşyüz metre uzaklaşabilsem bile yeter,

anasına sattığım dünyasına

şöyle uzaktan bakmak için...

Her seferinde bu son dedikten sonra tekrarlayan, böylesine umarsız, gariban

ve kimsesiz hallerim çok oldu; evet…

Zavallı teknemin bu kaçıncı paylaşışı yalnızlığımı?

Ya denizin?

Kaçıncı kez teselli edişleri beni?

İki kadim dostumla birlikteliklerimden

ağrılı dönüşlerimi hiç sevmez kollarım,

küreklere asılacak gücü yiter, biter.

İskele yanındaki çay bahçesi bomboş,

yitirmiş ruhunu.

Oturursam bir kişi olacak.

Biraz otursam, sonra da gitsem.

"Giderken vedalaşacaksak,

öyle karşıdan karşıya olmalı bu,

tükrük, salya öpüşmelerden hoşlanmam... "

Eskiler içinde kirli bir kadın

üç kuruş sadaka dilenecek her hal…

Belki de teslim olmuşluğumu teslim alacak.

"Teslim almaya mı geldin beni?"

"Hayır. Teslim olmaya geldim."

 "Olmaz. Uyku tulumum tek kişilik."

"Sorun olmaz; üst üste yatarız…"

Düşünüyorum da,

nasıl da zoruma gidiyor şimdi,

fermuarı bozulacak

ve içinden çıkılamayacak

o uyku tulumuna onunla girmek…

Ben ömrümün sonuna kadar

aldatılacağım ilişkiler içinde olacağım, belli…

Akıllanmam

sonuna ulaşamayacağım bir kitabı

yazmaya kalkışmam gibi zırva.

Biliyorum. Çünkü, yaşıyorum.