Satır Arası...

Tut ki kırıldım,

Tutamadığım bir güncenin ayracında

Asılı kaldığım bir ömrün sarkacında.

Ve tutunmaksa tutuşan yürekte;

En kanlı şarkıyı soludum ölüm öncesi.

Sandım ki sondu sonlanmayan ne varsa,

Sanrılara denk düştü yolum,

Tüm pervasızlığı tokat gibi sözlerinde saklı,

Yitip gitmekse düşen payıma,

Soy kırımı bir yalnızlığa paye verdim

İsli bir gecenin ertesinde

Ve bile bile kavuşamayacağım güne.

Gümbürtüye gitti ahir ömür,

Saklı kalan onca hezeyanı kar bilip,

Kucağında laleler serili bir kadının

En yitik güncesiymişim hem de nasıl.

O kadın ki yüreğin mukadderatı

Ve bilinmezin isyanında saklı

Bir seyir iken okşayan usulca tüm acıları;

Bir garip faninin telaşı iken yenik düştüğüm

Asılsız bir aşkın miracı kadar anlamsız işte

Şu iki satır arası.

Bir girdap, bir zaruret

Ve asılı bir kelam.

Yetmedi vermediğin bir selamdan arda kalan

Hele ki koruyamadığım sükûnet kadar da

Öldürücü bir mihrak.

Zılgıt yemiş bir çocuk kadar korkaktım oysa

Utanmasam ağlayacaktım

Kendi mezarımın başında.

Gömülü bir isyan elimden kayan,

Gönülsüz bir günce

Tanrı’dan hediye

Biraz da muğlâk ve soytarı bir yalnızlık iken

Anlatamadığıma sığdırdığım gözyaşı;

Al işte, bu da değil mi yüreğin beyanatı,

Buharı üstünde, yeni bir yenilgi,

Düne nazire eden bir tümcenin kılı kırk yaran ihtimamı;

Yeter ki düşmesin dilimden acı yüklü bir nida.