Sensizlik Yığıldı Evime

 aşk için mazeretin olmadı hiç

hep gitmek için mazeretler ürettin

alıp götürdün birlikte uyanacağımız sabahları

susturdun cilveleşmiş seslenmelerimizi

senden gelecek her sese sağır kesildi sözcükler

şarkılar kürdili hicazkar makamını unuttular

sen söylemeyeli

sensizlik yığıldı evime

gözlerim ama,

dilim lal,

dudaklarım çatlak çatlak

acıyor

öpemiyorum dudak izlerini

döktüğün yerlerden

gözlerimin baktığı yerlerden payıma düşen

ömrümden çaldığı zamanı ödemeye mahkum

koskoca bir sensizlik

bonbon şekeri aldığın çocuk

arkandan ağlamalarda hala

duyduğum her haykırışta

senin adın

Haykırmalardayım çocuk gibi...

fonda korkunç gecelerimin şarkısı tınlamakta:

"Karanlıklar içinde kayboldum

yine sensiz her gece

Çığlıklar duydum beynimde

Uyandır beni bu kâbustan

Gece ve sen birdiniz

Gece ve sen birdiniz..."

"içine tereyağ sürdüğümüzde sevdiğin gibi

fırından yeni çıkmış francalı ekmek

boğazımdan geçmiyor artık

bir simit, bir de çay tek öğünüm

bir de her akşam

balkonumun rüzgarına serdiğim rakıyla,

yanında beyaz peynir, domates, kavun,

taklit etsem de kafayı bulmalarımızı

bir şey olduğu yok..."

Aşkımızdan geriye kalanlarla doldurduğum çuvalı

sırtımdan indiremedim bir türlü;

çığlığın asılı kalmış kulaklarıma,

yoruldukça beddualı gülücükler saçıyorum

korkularımı ötelemeğe...

bitmesini dilemediğim sılayım

artık

yırtıp ikiye ayırdığın fotoğrafta kaldı aşk

bir yarısında ben mahsun

ötekinde sen yoksun...

dudaklarından dökülmüş

son sözcükleri de süpürdüm

attım

gelme

sevmez bu yürek bir daha

sen olsan da...