Bir Masal Anlat Anne

Çocukluğuma dönmek istiyorum,

çocukça sevilmeler için,

çocukça sevinmeler için,

çocukça sevmeler için

ve çocukça üzülmek için…

Sen sev beni,

bir sen sev anne…

Bir senin sevgin, yeterli…

Uğrayayım yanına özlemi bahane edip;

ikimiz olalım anne…

Bir sen, bir ben…

Başımı kucağına yatırayım,

Saçlarımı okşa…

O eski emzirme seanslarındaki gibi,

ben uyuyamadıkça,

uykusuz kal benimle gece boyu,

acılarımı paylaş,

her hıçkırığımla sarılayım

yüzümü boynuna gömerek,

ne olur anne…

yalan söylendiğinde

burunların uzayacağına inanacağım,

yalan söyledikçe

burnumu yoklayacağım

masallar anlat

anlattığın masallarda yaşayayım

bazen beyaz atlı prens olayım,

bazen bir çizmeli kedi olayım,

hep onlar gibi yaşayacağımı sanayım…

yalan olan yaşammış anne,

masalların realitesi karşısında…

bana bir masal anlat anne,

içinde yaşamın yalanları olmasın,

duygularımı anlat

dinleyecek birilerini bulabilirsek

içimde senin şefkatine duyduğum hasretim kadar büyük

hasret duyduğum şehrimi anlat;

dokunmak isteyip dokunamadığım

sevgiliye duyduğum hasretim kadar

çok hasret duyduğum

sana özlemimi anlat…

anlat bana aynı masalları,

bir daha yaşanmayacak çocukluğumdaki gibi...