Gömülmeyi Arz Ettiğim Hangi Şiirse

Tanımsızlığın ölçüt bildiği ve anlık bir ikrarda sararmışken…

Yüz görümü bir cesaretin boyunduruğunda;

Belki de hiçlik denen zaman biriminde.

Öyle ya; zamansızım ve ansız,

Söz gelimi sırasız bir vakitim:

Yetmedi, direnen bir askerin siperine sinen kan ve gözyaşı;

Sükûtun özlemine riayet eden akılsız başının

Ayak seslerine vakıf iken yeryüzü ve beşer,

Yolun bitiminde gerisin geriye kaçan…

Tufanlara karışan hülasa imgeler ki nasiplendiği kadarına

Pek de itibar etmeyen.

En akılsız indin en muteber gölgesine

Asıp da beyaz bayrağını,

Kan kırmızısı üstüm başımdan mütevellit bir rotada

Ölümü bile teğet geçen yalnızlığın o derin sancısı.

Söz bir Allah bir demekten gayrı neyi sindirmeli yürek?

Nedir olmazın oluru bir cümleye yüklediğimden çoğunu

Sırtlamışken o münafık gözyaşı…

Seğirttikçe ve seyreldikçe ışık,

Huzurun biteviye tınısına maşuk bir bedelle örtündüm madem

Dünden beri;

Islakların kurumadığı ödemediğim kefaretin

Boyunduruğuna yığılı rahmeti de

Şükür bilip…

Yok gayrisi;

Hem de yok benden başkası:

Sızan ve sezen ruhun inkılâbı şu devrik beyanatı yüreğin

Kıpraşan hangi cemreye sığınmalı?

Ötesizliğin makbul tınısına rağbet ettiğimden öte

Sanrılardan örülü bir reçete benimki:

Sev ve asla vazgeçme demek olsa da işin aslı,

Kılıksız bir şiire mi verilmeli paye?

Hem de en afilisinden bir dizeye bel bağlayıp

Sancılanmazken önce iken şairin güncesi?

Isındığım belki de haylice ıslandığım;

Haybeden bir imgede boğulmayı maharet bildiğim…

Sevmeden de ölürüm en batıl tümce:

Sevmeleri birbirine zincir eylediğim.

Söz gümüşse sükût en derin söylen;

Gömülmeyi arz ettiğim hangi şiir ise;

Sona ramak kala

İstikbali yine tevafuk yüklü bir yürekte

Boş vermişliğimin külfeti nasıl da hemhal ve muteber bir tantana.

Kırılmayı aşka yeğledim.

Kıskandığım sadece arsız cümlelerim;

Hani ötelerden yağan rahmetin kucağında

Ve aşka âşık o beynamazı yok sayanlara inat.