Remâdik Fon

.

Soğuk akıyor g/özyaşı

Billur kelimelere sarılıp ısınıyor kalem

 İncindikçe kanıyor yerin yüzü

Ve  ağır yaralı gülümsüyor  alem

Suları çekiliyor yüzdeki tebessümün

İçindeki öfkeyi toprağa  bırakıyor şimşekler

Sökülüyor susmanın  yıllanmış  pası

Ve  süt beyaz duaları aminliyor melekler

Tenhada can veriyor son akbaba

Kayboluyor asanın kumdaki izi

Suyunu kirletiyor kuyular

 Ve rüzgârlar siyaha boyuyor denizi

Sancılanıyor mühürlü ağız

Vitrine çıkmamış düşleri saklıyor kavruk cümleler

Söndürülüyor kuytudaki son mum

Ve kül yeşiline çalıyor geceler

Sonrakilere miras kalıyor her uğultu

Ritimsiz soluklara saplanıyor şüpheli  mızraklar

Tozu silkeleniyor kıpırtısız zamanın

Ve nâgehân  düşleri örtüyor  yapraklar . . .

.

.

.

.

.