Son Tezvirat

Raylar ikiye bölerken  şehri

İncinir yürünmemiş yollar

Çiğnenmemiş cümleleri tükürür  derviş

Ve yetim acıları sarar kollar

Çözgüsü yitiktir ucu yüreğe bağlı ipin

Duvarın çatlağında gizlenir yıllar

Çığlığın rengine  bürünür zaman

Rotasını yitirir akıllar

Soğur siyahın alevi

 Suyun vücuduna sarılır kokular

Sıvası dökülür öncesizlerin

Ve gözlerde demini alır uykular

Yenilgi  değildir  doğal olmak

Sustukça tortulanır geveze hevesler

Ağaçlar hasret kalır köklerine

Ve göğüste yankılanır sesler

Kötürüm olur sabahlar

Yıkansa da çıkmaz yüzdeki hüzün lekesi

İştahı artar göç mevsimlerinin

Ve yolun boynuna dolanır yolcunun çelişkisi

Yosun tutar bekleyişin ruhu

Sabaha küser geceler

Yüzü eskir kökleri kurtlu çınarın

Ve  sonsuz huzura buyur eder yüceler

.

.

.

.

.