Puslu Hezeyan

E/ kimdir

Baharı  emer çiçekler

Sayılı nefesleri doldurur toprağın ciğeri

Bir ekim buğusu kaplar camı

Ve ötekini  sayıklayarak yaşar diğeri

Dumanını içine çeker hüzün

Kısacık bir uykunun hüzünlü rüyasında

Küllerimizi  tutuşturur küskün yanlar

Teri soğumaz ihanetlerin

Ve  zamanın tozlarını silkeler insanlar

Sabırhanenin anahtarıdır bekleyiş

Kanın yorgun akışına teslim olur bedenler

Ruhu üşür sığınaksız buzların

Ve içimizdeki sarnıçta tortulanır nedenler

Her çığlık bir  neşter olur sükûta

Hezeyan girdabında boğulur diller

Avuçlardan akar yönsüz bir nehir

Ve kendi göğünü kaybeder  maviler

Müpteladır can rüzgarı

Dirilişle bezenir  an’lar

Gözler dalıp gider geçmişin gölgesine

Ve süslü lisanla konuşur yalanlar

Bir final cümlesidir son hıçkırık

Kazınır zihnin her metre karesine

Hiçliğe çizilir artık rotalar

Ve toprak sağırlaşır suyun ayak sesine  . . .

.

.

.

.

.