Terennüm

.

Düşünceler seğirir vicdanın telinde

Temize çekilir gün’ahlar

Meziyetsiz tınılar darp eder ruhu

Ve kelebeğin ağrısına şifa olur sabahlar

Ayaz sancılar vurur her güne

Alabora olur balçığı cıvımış düşler

Yenilgi  ve yanılgı arasında dolanır insan

Geçmişin yorgunluğunu taşıyamaz gülüşler

Kaybolur  yarınsızlığın kıblesi

Hüznü demler geceler

Mahreçsiz bir telaş kaplar ruhu

Ve kötürüm manâlar  doğurur heceler

Coşkusu yiter silik boşlukların

İpekten örülür  muhacir duygular

Parçalı bulutlu kelimeler düşer dile

Yastık altından çıkar  lügâtsız sorgular

Bengisu akar çölün bağrına

Mayışır ıslak kaygıların  düşü

Başı döner  çürümüş düşüncelerin

Ürkütür maviliğini yitiren göğün gülüşü

Biter optik yanılgı

Deşifre olur kör noktalar

Yontulur gizli öznelerin  devrik cümleleri

Ve sesin menziline hilaftır rotalar

İzahı yoktur

Yaralanır ruh, açmayacak gülün budanışında

Külüne muhtaç olur köz

Dumansız ateşlerin aldanışında . ..

..

.

.

.

.

 .