Kalemin Meşrebi

Teamüller durağan,

Sefil yaşlara mı yoksa isyan?

Çatal karam, demelere muhalif satılmışlık iken

Muadili demli bir tedirginlik.

Usulca okşar yüreği akşam pazarı hezeyanlardan

Arda kalan kırık ve sözsüz makamında

Aşkı kadim bilen yürek

Ve doğurgan gölgelere giydirdiğim

Çetrefilli sükûnet:

Tam bir ikilem,

Doğandan ayrı saymak ölümü;

Mutluluğu gölgelemek mi

Olmalı beşerin muhatabı?

Devir teslimi yükümlü sürgün düşlerin;

Yeni günün ezeli rakibi dünden kalma gece,

Tek bir yordamda hâkim kılan ister istemez

Ve beyanlarında temkinli ve pür-neşe akıbeti

Doğramak ayakucuna evrenin:

Hayli yorgun bir günce olsa da

Talim ettiği nedamet yüklü gölgenin…

Pervazı ne enkaz ne de satır başı;

Sözcüklerim kundaklanırken

Nankör addettiğim sitemi burkan ezelden

Biraz da taşan heybemden.

Her demi densiz bir yara,

Her günü yutarken evren

Demeli belki de

Sabra meyleden bir tevekkülde

Taşan pervazından aşkın titrek bildirgesi,

Karadan beyaza çalan o lehçeyi de ihlal eden

Tek menşei bilinmezin hükmettiği

Bir milada dokunurken usulca,

Sezerken ayan beyan.

Kalemin meşrebi sevgiden mütevellit

O aykırı nizamda,

Selama durduğum bir yaradan da öte,

Ezik gönüllerde karaya çalarken aşkın niyazı

Yudumlamak kana kana çalmayan o şarkıyı.

Çalmadan ya da çaldırmadan mümkün olsa keşke

Yaşamak ve sevmekten ibaret olmaya

Meyleden bir yarım küreden akan şelale:

Hem de ısrarla günün bir vakti

Dolan zihnime

Boşaltmaya kıyamazken

Heybemde tıkılı o izafi günce.

Akarken kanı delice,

İnlerken delinir, bilmez misin

Mis kokulu gök kubbeye uzatmışken elimi

Ve teneşir paklayan ölü imgelere okuduğum rahmeti

Rehavet bilip de

Yüklendiğim gün ve gece.