Dediklerimden Mesulüm, Ya Demediklerim?

Varlıksız kayıplar,

Edilgen bir tümceye esir olmaksa,

Hatta doğmaya yeniden ant içtiğim

Ve zehrimi yine kendim içtim:

Hani ölümsüz diye tabir edildiğim

O menfi istikamet.

Dediklerimden mesulüm ya demediklerim?

Akla zarar bir coğrafya,

Kaderin meşrebi mi engin,

Yoksa boyutsuzluğumun cübbesi mi derin?

Hadi, çöz elinden geldiğince:

Sayısız sakınca ve çekince,

Mağdur bir kelamdan ibaret madem mabedim,

Ödeyeceğim kefareti de mi ben yükledim:

Sarı çizmeli hangi ağa ise,

Ödemeli aradım bu kez hem de son kez:

Elimde boş bir kovan,

Ölüme ramak kala son isyan:

Mustarip olmaksa ne ala,

İsyan belledinse:

Tövbeler, hâşâ,

Peki ya makûs talihim?

Gönülsüz geldim dünden önce,

Ömrü teğet geçtiğinden beri mutluluk

İstifledim onca tahakkümü

Hem de ne için?

Sanrılarda yankılarım,

Sonlardan ibaretim işin aslı:

Hangi milat hangi eksen?

Neydi sahi benim yörüngem?

Asılsız sorularım ve nankör inkârları

Ceberut batılların ikbalinde

Tutturduğum son bir lehçe.

İlk adım ve baş harfi menfi duyguların,

Aldım boyumun ölçüsünü:

Ellerimde tutanak ve bedelsiz yalanları

Tut ki cefa,

Ya da sür-gir bir hezimet:

Boyunduruğundayım nice gölgenin,

Eşrafımda kıyım,

Doğamda umut,

Batılım zifiri karanlık

Hele ki makber bellediğim sözsüz nidalarım:

Tek bir hıçkırık,

Tek bir rütbe:

Çoktan verdim istifamı elden,

Kolaysa sen de vazgeç.

Adımsız adları isyanların

Mahrem bir dürtüde yeknesak,

Gönülsüz hutbemde son bir dilek:

Gömün beni kalemimle.

ŞİİRİN HİKAYESİ:

Kümülâtif bildirgesi evrenin:

Reşit sancılarda gizli makberin

En derini ki indinde adaletin

Yosun tutmuş dört yapraklı yonca,

Miladı evrildikçe mabedin,

Körüklü yangınlar bilumum meşrebi lav eden.