Yaşarken

Soracak kimsem kalmış demiş beni sen unutmuşsun

Gonca çiçekler gibi solmuş kokunu yitirmişsin

Dilinde adımı anacak dermanın mı kalmadı durgunsun

Yaşarken beni sevdiğim sen kendi ellerinle öldürmüşsün

Derdini dinleyen kalmamış ben vardım dinlerdim

Halini soran yokmuş kaybolmasaydın sorardım

Gonca çiçekler gibi bana açsaydın seni sulardım

Yaşarken beni sevdiğim sen kendi ellerinle öldürmüşsün

Talana uğramış gibi yıkılmış gönül evin bahçen

Ne olurdu seni seven beni az sen birazcık sevsen

Aradım bulamadım seni ne olurdu sen bana gelsen

Yaşarken beni sevdiğim sen kendi ellerinle öldürmüşsün

Sen gelmeyince bu aşkı hasreti sineme çektim

Gece gündüz ağladım gülmedim senin derdim bildim

Ansızın gelirsin diye yolların kenarına gülleri diktim

Yaşarken beni sevdiğim sen kendi ellerinle öldürmüşsün

Pınar başında elinden bir tas su içmedim su içmedim

Bana gülen gözlerin yoktu ben bakıp hiç gülemedim

Uzattım sana elimi seni o an yanında ben göremedim

Yaşarken beni sevdiğim sen kendi ellerinle öldürmüşsün

Kul Mehmet’im unutmak çok zor unutamıyorum elimde değil

Var git gece gündüz sen hakkın önünde secde için eğil

Sanki bu aşk bu güzel sana göre değil sana göre değil

Yaşarken beni sevdiğim sen kendi ellerinle öldürmüşsün

Mehmet Aluç-Kul Mehmet