Tek Tesellim Yine Yazmadığım O Son Şiir

İnancın seyrinde yol alıyorum,

Düşkün bedenlerden düşen bir terennüme

Düşüyor yolum ansızın:

Gölgelerde kaybolmuşluğu tüm yolsuz kalmışlığın

Ve hicvi yine sözsüz bir tufanda

Sere serpe gönül dergâhım.

Sanmanın ötesinde inandırıldığım;

İnanmanın ötesinde kandırıldığım muzip bir tekerleme,

Sayacı kırık bir şiirdeyim yine:

Şiirden öte bir hayat var mıdır, kaygısı iken

Çöreklenen şu boşluğun indinde,

Rahmet okuduğum tüm ölü şiirlerime sözüm.

Belki de sözsüzüm bu gece,

Bil mukabil derken kader,

Esefle kınadığım benliğin ölümlü ve dökümlü hücrelerinde

Kaykılmış bir beyit tadındayım:

Hayli mahzun,

Biraz mağdur

Bir o kadar kenetlendiğim sevgiye isyanı belli ki

Eşrafımın:

Gönül gözümde saklı olsa da diyemediklerim,

Sözsüz bir ömre mi delaletti yoksa tüm geçmişim?

Kıyamadıklarımsa kandığım,

Telaşı çok sinsi bir imge iken tehir edilesi,

Rüştünü ispatlamadığım çocuk kahkahalarım

Dünden miras bir gizem.

Sonrasını bilmek dahi istemem hele ki;

Çetrefilli bir yorgunluk gitmek bilmezken bir adım öteme,

Ve an’da takılı sayacı ömrün,

En masum tınısı boşlukta raks eden

Duyulmasa bile ne yazar, dercesine.

Düştüm işte gözünden onca insanın,

Yeter ki görmesinler gözümden düşen yaş(s)ları

Ve ağlamasınlar da ardımdan,

Bilsem bile güleceklerini,

Saklı tuttukları isyanı gömsünler benim yerime

Ve tek tesellim yine yazmadığım o son şiir;

Adı sanı olmayan bir derlemede ya da

Sunumunda hayatın sair bilmece,

Ölüm tadında esefle kınansam da,

Kınımda saklı tuttuğum matemi

İçerken delicesine.