Kaldırın Şu Parmaklıkları Ben Anneme Sarılmak İstiyorum

Ona  ‘’  Gel  kızım,  benimle  ve  abinlerle  birlikte  burada  yaşa’’  deyişimin,  onun  da  torunumu  alarak  İstanbul’a  gelişinin, ancak  İstanbul’a  geldikten  iki  gün  sonra  ‘’  Baba  kusura  bakma.  Biz  gidiyoruz. Bu  ev  hapishane gibi.  Ben  burada  yaşayamam’’  deyişinin  üzerinden  nereden  bakarsan  bak  beş  sene geçmişti.

Ailemiz  parçalandıktan  sonra  bundan  en  fazla  etkilenen,  ailemizin  en  küçük  ferdi  olan  tek  kız evladım Tuba olmuştu.  Ailenin  parçalanmasının  yarattığı  otorite  boşluğu onu  giderek  geri  dönüşü  oldukça  zor,  hatta  neredeyse  imkansız  olan  karanlıklara doğru  çekmekteydi. 

Daha  on  yedi  yaşında  ne  annesinin  ne  de  benim  ve  ağabeylerinin  asla  tasvip  etmeyeceğimiz  ve  etmediğimiz  bir  evlilik  yaşadı.  Bu  evlilikten  bir  kız  çocuğu  dünyaya  getirdi  ama  daha  hamileliği  döneminde  bu  sakat  evlilik  sona  erdi.

Torunum  dünyaya  gelinceye  kadar  kızımı  defterden  silmiştim. Hatta  zaman  zaman  onu  ortadan  kaldırmak  gibi  canice  duyguların  bedenimi  ve ruhumu sardığı da  oluyordu  ama tam  otuz  üç  sene  bu  ülkenin geleceği  olan  yavrulara iyilik,  güzellik,  doğruluk,  merhamet,  şefkat,  adalet,  hoşgörü  gibi  kavramları  öğretmeye  çalışan  ben böyle  bir  şeyi  yapamazdım. Hele  de ‘’ Asla  yüzüne  bile  bakmam’’  Dediğim  torunum  Elif  Nur’u  kucağıma  alıp  onun  o  cennet  kokusunu  içime  çektikten  sonra  asla  olamazdı.  Olmadı  da…

Sonrasında  biz  kendi  hapishanemizde,  kızım  ise  Fethiye’de  o  ışıltılı  dünyasında  yaşamaya  devam  ettik. 

Kızımın  gittiği  yolun  sonu  uçurumdu. Ancak  ne  zaman  ‘’ Bu  yolun sonu  kötü’’  Desek  ‘’  Ben  aklı  başında  bir  insanım.  Kendi  kararlarımı kendim  verecek  olgunluktayım.  Günahıyla,  sevabıyla  bu  hayat  benim hayatım.  Karışmayın  bana’’  Diyordu. Reşit  bir  insan  olduğu  için  de  yapabileceğimiz  hiç  bir  şey  olmuyordu  tabii  ki.

Gittiği  yol,  yaşadığı  hayat  oldukça  yanlıştı  ama  onu  o  hayattan  çekip  çıkaracak  bir  yol  ve  yöntem  yoktu  maalesef.  Çaresizlik  elimizi  kolumuzu  bağlıyordu.

******************

İki  ay  kadar  önce  eski  eşim  oldukça paraya  sıkışık  olduğunu  bildirerek  benden  yardım  istedi. İşin  doğrusu  bende  öyle  hazırda  ona  yollayacak  para  yoktu. Ama  o  çocuklarımın  annesiydi  ve  en  azından  özürlü  oğluma  ve biricik  torunuma  bakıyordu.  Hiç  düşünmeden  kredi  kartımı  gönderdim.

Bir  kaç  gün  sonra  cep  telefonuma  bankamdan  bir  mesaj  geldi.  Kredi  kartımla  oldukça  yüklü  bir  harcama  yapılmıştı.  Telefon  açarak  bunun  ne  için  olduğunu  sorduğumda  kızım  ‘’ Baba  ben  evleniyorum.  Yeni  evim  için  bir  iki  eşya  aldım’’ deyince  ‘’Çok  şükür  kızımın  artık  düzenli  bir  hayatı  olacak’’  Diye  sevinmiştim.  Ancak  bu sevincim  çok  uzun  sürmedi.

**************

15  Ocak  2017…

Kadıköy’de  arkadaşlarla  bir  şiir  etkinliğindeyken  telefonum  çaldı.  Arayan  büyük  oğlum  Cihangir’di.

-Baba !  Sana çok  kötü bir  haberim  var.  Sakın  panik  yapma.

Çok  kötü  bir haber  ve ‘’Sakın  panik  yapma !’’

Aslında soğukkanlı  bir  insanımdır  ama  aklıma  ilk  gelen  şey  Yunus  oldu.  Yani  zihinsel  ve  bedensel  engelli  oğlum. 

Daha  ‘’Yunus’a  mı  bir  şey  oldu?’’  Demeden  oğlum  devem  etti:

-Baba !  Tuba adam  öldürmüş.

İşin  doğrusu  her  türlü  acı  haberi  her  an  bekliyordum  ama  böylesi  bir  haber  aklımın  ucundan  dahi  geçmezdi.

‘’Neeee..Tuba  adam  mı  öldürmüş?’’  Diye  bağırdığımda  pek  çok  arkadaşımın  gözleri  fal  taşı  gibi  açıldı.

Sordum  ‘’Kimi  öldürmüş,  nasıl  olmuş’’  Diye.

Oğlum  cevap  verdi: 

-Evleneceği  adamı  öldürmüş.  Bunlar  sabah  kahvaltı  ederken  tartışmışlar.  Adam  Tuba’yı  dövmeye  başlamış.  Bunun  üzerine  Tuba  masada  bulunan  bıçağı  almış ‘’  Sen  beni  öldürmeden  ben  kendimi  öldüreyim  bari’’  Diyerek  bıçağı  kendisine  çevirdiği  anda  adam  bıçağı  Tubanın  elinden  almak  isterken  bıçak  kalbine  saplanmış,  adam  da  ölmüş.’’

Saçma sapan  bir şeydi  bu. Namussuz  bıçak  onca  göğüs kafesi  kemiği  arasından  bula  bula  tam  isabet  kalbi  nasıl  bulmuştu  böyle? Böyle  bir  panik  anında  ilk  aklıma  gelenin  bu  olması  da  şaşırtıcıydı  aslında…’’Tuba da  bir  şey  var  mıymış’’  Diye  bile  soramadım  şaşkınlığımdan.

Evet..Ölüm  şekli  saçma sapandı  ama  benim  sorduğum  soru  da  saçma sapandı.  Neticede  yirmi  dört  yaşındaki  kızım,  yirmi sekiz  yaşında  bir  gencin  katili  olmuştu.  Bu  ahir  ömrümde  demek  ki  bu  gözler  bunu  da  görecek,  bu  kulaklar  böyle  bir haberi  de duyacaktı.

Evlatlarım  ‘’ Baba  derhal  gidelim.  Kardeşimize  sahip  çıkalım’’  Dediler.  Demesine  dediler,  benim  de  düşüncem  derhal  olayın  olduğu  yere yani  Denizli’nin  Çameli  ilçesine  gitmekten  yanaydı  ama  aklı  selim  düşününce  bu  oldukça  tehlikeli  olabilirdi.  Neticede  yirmi sekiz  yaşında  bir  genç  ölmüştü.  Ölen  kişinin  ailesi  karşılarında  otuz-otuz  bir  yaşlarında  iki  delikanlı  (  oğullarım )  görünce  intikam  duygularına  kapılıp  ‘’  Kana  kan’’  derlerse?  Bir  evladım  hapiste iken  bir  diğerinin  daha  acısına  katlanamazdım.  ‘’  Hiç  kimse  hiç  bir  yere  gitmiyor.  Oturup  olayın  aslını,  öğrenmeden,  karşı  tarafın  hangi  ruh  hali  içinde  olduğunu  bilmeden,  sıcağı  sıcağına  gitmek  doğru  olmaz’’  Diyerek  oğullarımı  frenledim.

O  günü  nasıl  bitirdik  bilemiyorum.  Yemek,  uyku,  kısacası  yaşamak  haram  olmuştu. Ertesi  gün  olay  gazetelere  yansıdığı  gibi  akşam  televizyon  haberlerinde  de  verildi:

‘’Denizli'nin Çameli ilçesinde kafe sahibi 28 yaşındaki T.A, tartıştığı kız arkadaşı 24 yaşındaki T.B. tarafından, iddiaya göre, boğuşma anında karnından bıçaklanarak öldürüldü…

Olay, dün saat 11.30 sıralarında, … Mahalle …Sokak'ta meydana geldi. Gazinoda çalıştığı öğrenilen T.B. ile sevgilisi olan kafe sahibi T.A arasında, bilinmeyen bir nedenle tartışma çıktı. Tartışmanın kavgaya dönüşmesiyle T.B. ile erkek arkadaşı T.A arasında boğuşma yaşandı.