Şehr İ İstanbul

Gecelerim karanlıklarla vals içinde
efkar, hüzün sarılmış yalnızlığıma

zaman ilerliyor rüzgarın loş fısıltı gibi
ileride süzülüyor gemiler birer silüet

Tek ışıldayan yapay soğuk ışıklar

sinsice aydınlatıyor kuytu caddeleri
binalar gri tonunda sönük yıldızlar gibi
üç beş lâle al rengi ışık saçıyor gölgeye

nerede o eski masmavi gözlü şehir

Ah İstanbul, hüzünlü yalnızlık saçıyorsun
mahşeri sokaklarında ıssız efkâr baskın
ağlayan mehtap düşerken ıssızlığımla
deniz bir başka hüzünlerde gürlerken
mazilerimi uçurur hoyrat esen rüzgâr...

Deniz kıyısında oturan bir dilenciyim
mehtap ve mavi sessizce sarmaş dolaş
bu şehrin mavi gözlerinde tutukluyum 
yavaş, yavaş tan düşerken ıssızlığımla..

Suskun//